Hoofdtekst
Der wie in fanke, dat wenne by de slachter. Sy holp de slachter altyd yn 'e slachterije.
Mar op in kear sei se tsjin him: "Ik wol hjir wei to wenjen. Ik mat altyd mei stikken fleis fan 'e baerch omtôgje, dêr't it hier soms noch oan sit, dat ik ha der al hier fan krige op it liif."
"O, mar dat is hiel gewoan", sei de slachter. "Elkenien kriget dêr hier. Sjoch mar, dat haw ik ek." En doe makke er de broek los.
Mar doe skuorde it fanke noch greater egen op. "O heden," sei se, "nou sjoch ik genôch. Jo ha net allinne hier, mar der groeit ek al in bargesturtsje oan!"
Mar op in kear sei se tsjin him: "Ik wol hjir wei to wenjen. Ik mat altyd mei stikken fleis fan 'e baerch omtôgje, dêr't it hier soms noch oan sit, dat ik ha der al hier fan krige op it liif."
"O, mar dat is hiel gewoan", sei de slachter. "Elkenien kriget dêr hier. Sjoch mar, dat haw ik ek." En doe makke er de broek los.
Mar doe skuorde it fanke noch greater egen op. "O heden," sei se, "nou sjoch ik genôch. Jo ha net allinne hier, mar der groeit ek al in bargesturtsje oan!"
Beschrijving
Een meisje woonde bij een slachter en hielp vaak mee in de slachterij. Op een keer zei ze dat ze weg wilde. Want ze kreeg van al die varkens allemaal haar op haar lijf. De slachter zei dat dat heel normaal was, dat hij ook haar op zijn lijf had. En hij maakte zijn broek los om het haar te laten zien. In paniek riep het meisje toen: "Och heden. Nu zie ik genoeg. Je hebt niet alleen haar, maar er groeit ook al een varkensstaartje aan!"
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 686, verhaal 4
Commentaar
juli 1969
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21