Hoofdtekst
Der wie us in pastoar, dy hie in hiele moaije houn, in echte rashoun. Bernardine neamden se dat ras.
De túnman sei op in kear tsjin 'e pastoar: "Ik ha heard, der is in man, dy kin dizze hounen praten leare. Spesiael dit soart Bernardines."
Doe sei de pastoar: "As dat mooglik is, dan mat er it altyd leare. Dêr bin 'k flak foar."
Doe gong dy túnman op reis nei dy man ta. Hy frege him hwat it kostje moest, as de Bernardine fan 'e pastoar it praten learde.
De man sei: "As de pastoar my twahûndert goune jowt, kin ik de Bernardine it praten leare."
De túnman kom wer thús.
"Wel, hoe is 't gong?" frege de pastoar.
"De man wol der twahûndert goune foar ha", sei de túnman.
"Dat mat oangean", sei de pastoar.
De túnman mei de houn der hinne. Hy moest mei in fjirtsjin dagen mar ris wer komme, dan soed er prate kinne, sei de man.
Doe't dy fjirtsjin dagen forroun wienen gong de túnman der wer hinne. Doe sei de houn: "Goeijen dag, wiestû dêr ek al?" Oer in fjirtsjin dagen moest de túnman mar wèr komme. Dat wie goed. De túnman reizge der wer hinne.
Doe sei dy man: "Nou mat ik nòch hûndert goune ha, hwant der binne in pear slimme wurden, dy kin 'k der min yn krije."
De túnman gong wer nei de pastoar ta en fortelde hwat de man sein hie.
"Dat mat dan mar wêze," sei de pastoar, "dy't oer de houn komt, komt èk oer de sturt."
Nei fjirtsjin dagen kom de túnman wer, om de houn op to heljen, hwant dy wie nou folleard.
Mar it earste hwat de houn tsjin him sei, wie: "Hoe sit dat, giet de pastoar altyd noch mei de faem op bêd?"
Doe't de túnman dat hearde wist er hwat him to dwaen stie.
Hy kom by de pastoar sûnder houn.
"Hwer is de Bernardine?" frege de pastoar, "ik wol mei him prate."
"De Bernardine ha 'k ûnderweis forsûpt", sei de túnman, en doe fortelde er him hwat de houn sein hie. "Ik woarde sa lulk op him, dat ik koe him net langer foar myn egen forneare," sei er, "en ik woe sokke praetsjes net oer de streek ha."
"Dêr hastû goed oan dien," sei de pastoar, "dan kin men mar better in houn ha, dy't net prate kin."
De túnman sei op in kear tsjin 'e pastoar: "Ik ha heard, der is in man, dy kin dizze hounen praten leare. Spesiael dit soart Bernardines."
Doe sei de pastoar: "As dat mooglik is, dan mat er it altyd leare. Dêr bin 'k flak foar."
Doe gong dy túnman op reis nei dy man ta. Hy frege him hwat it kostje moest, as de Bernardine fan 'e pastoar it praten learde.
De man sei: "As de pastoar my twahûndert goune jowt, kin ik de Bernardine it praten leare."
De túnman kom wer thús.
"Wel, hoe is 't gong?" frege de pastoar.
"De man wol der twahûndert goune foar ha", sei de túnman.
"Dat mat oangean", sei de pastoar.
De túnman mei de houn der hinne. Hy moest mei in fjirtsjin dagen mar ris wer komme, dan soed er prate kinne, sei de man.
Doe't dy fjirtsjin dagen forroun wienen gong de túnman der wer hinne. Doe sei de houn: "Goeijen dag, wiestû dêr ek al?" Oer in fjirtsjin dagen moest de túnman mar wèr komme. Dat wie goed. De túnman reizge der wer hinne.
Doe sei dy man: "Nou mat ik nòch hûndert goune ha, hwant der binne in pear slimme wurden, dy kin 'k der min yn krije."
De túnman gong wer nei de pastoar ta en fortelde hwat de man sein hie.
"Dat mat dan mar wêze," sei de pastoar, "dy't oer de houn komt, komt èk oer de sturt."
Nei fjirtsjin dagen kom de túnman wer, om de houn op to heljen, hwant dy wie nou folleard.
Mar it earste hwat de houn tsjin him sei, wie: "Hoe sit dat, giet de pastoar altyd noch mei de faem op bêd?"
Doe't de túnman dat hearde wist er hwat him to dwaen stie.
Hy kom by de pastoar sûnder houn.
"Hwer is de Bernardine?" frege de pastoar, "ik wol mei him prate."
"De Bernardine ha 'k ûnderweis forsûpt", sei de túnman, en doe fortelde er him hwat de houn sein hie. "Ik woarde sa lulk op him, dat ik koe him net langer foar myn egen forneare," sei er, "en ik woe sokke praetsjes net oer de streek ha."
"Dêr hastû goed oan dien," sei de pastoar, "dan kin men mar better in houn ha, dy't net prate kin."
Onderwerp
AT 1750A - Sending a Dog to be Educated 
AT 1750A - Sending a Dog to be Educated 
ATU 1750A - Sending a Dog to Be Educated.
ATU 1750A - Sending a Dog to Be Educated.
Beschrijving
De pastoor had eens een hele mooie rashond. De tuinman wist van een man die honden kon leren praten, en dat leek de pastoor wel wat. De tuinman bracht de hond bij deze man, en kwam om de zoveel tijd kijken hoe het ging. Na een paar weken was het dier volleerd, en kon hij hem weer meenemen. Maar het eerste wat het dier zei was: "Gaat de pastoor nog altijd met de meid naar bed?". Toen werd de tuinman zo boos, dat hij het dier verzoop. Bij thuiskomst vertelde de tuinman de pastoor wat er gebeurd was. De pastoor vond dat hij goed gehandeld had: dan kon men maar beter een hond hebben die niet kan praten.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 702, verhaal 7
Commentaar
10 juli 1969
Sending a Dog to be Educated
Naam Overig in Tekst
Bernardine
Bernardine
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21