Hoofdtekst
Der wie in jonge, dy roan op 'e wei mei twa moaije apels yn 'e hân. Doomny kom him achterop. Dy sei: "Hwat hastû dêr in pear moaije apels, jonge. Dêr soe 'k wol ien fan meije."
De jonge sei: "Asjebleaft, doomny." En doe joech er doomny in apel. Doomny biet der fuort yn en bigoun der fan to iten.
Mar de jonge hellet it mes ta de bûse út en bigjint syn eigen apel to skilen.
Doomny seit: "Hwat ha wy nou? Skylstû dy apel ôf? Ik yt him sa op."
"Ja doomny," seit de jonge, "dat sit sa. Der is my sapas ien yn 'e stront mitere, en ik wyt net mear hokker -"
"Ba", seit doomny, en hy smyt de apel gau fuort.
De jonge sei: "Asjebleaft, doomny." En doe joech er doomny in apel. Doomny biet der fuort yn en bigoun der fan to iten.
Mar de jonge hellet it mes ta de bûse út en bigjint syn eigen apel to skilen.
Doomny seit: "Hwat ha wy nou? Skylstû dy apel ôf? Ik yt him sa op."
"Ja doomny," seit de jonge, "dat sit sa. Der is my sapas ien yn 'e stront mitere, en ik wyt net mear hokker -"
"Ba", seit doomny, en hy smyt de apel gau fuort.
Beschrijving
Een dominee zag een jongen met twee appels, en vroeg of hij er een mocht hebben. De jongen gaf hem er een, en de dominee zette zijn tanden erin. De jongen zelf pakte een mesje en begon zijn appel te schillen. Toen de dominee vroeg waarom hij dat deed, zei de jongen dat iemand zojuist een van de appels in de stront had gegooid, en hij wist niet meer welke. De dominee gooide zijn appel meteen weg.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 722, verhaal 4
Commentaar
2 augustus 1969
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21