Hoofdtekst
Der wie in hiel, hiel earm fanke, dy siet foar de doar.
Doe kom de koaning dêr oan. Dy hâldde stil.
"Hwa is dat?" frege er de mem fan dat fanke.
"Dat is myn dochter", sei hja. "Dat fanke kin fan alles. Hja kin fan strie goud spinne."
"Dan mat se dat ekris by my yn 't paleis dwaen", sei de koaning. "En as se goed wurk levert mei se mei myn soan trouwe. Mar sa net, dan wurdt hja deamakke."
En hy nom it fanke mei yn 'e wein nei 't paleis ta.
Doe brocht er dat fanke de jouns yn in keammerke. Dêr lei allegear strie. "Sjoch," sei de koaning, "dêr matstû goud fan spinne. Moarn-moarne mat it klear wêze."
It fanke skriemde, hwant hja kòe net spinne. Har mem hie de koaning mar hwat wiis makke.
Wylst hja dêr yn 'e nacht siet to skriemen, gong de doar iepen en dêr stie in kabouter. Dy sei: "Dû hoechst net to skriemen, fanke, ik sil it wurk wol foar dy dwaen."
En de oare moarns, doe't de koaning kom, wie alle strie yn goud foroare.
De jouns woarde it fanke wer yn it keammerke brocht en nou lei der noch mear strie. "Moarn mat dit allegearre yn goud foroare wêze," sei de koaning, "oars wurdstû deamakke."
It fanke bigoun wer to skriemen, mar yn 'e nacht kom de kabouter wer by har en dy spoun krekt salang foar har oant alle strie goud woarn wie.
De jouns dêroan kom de koaning nochris wer. Hy sei: Dit is de lêste kear datstû spinne mast. Ast dit strie fannacht yn goud foroarest, meist mei myn soan de prins trouwe.
Mar der lei noch folle mear strie as de beide earste kearen yn it keammerke.
Ek nou kom de kabouter by it skriemende fanke en holp har.
Doe't it moarn wie lei it keammerke fol goud.
Mar doe sei dy kabouter tsjin har: "Astû nou troust mei de prins en dû krijst in jonge, dan mast him nei my neame, oars rekkest it bern kwyt."
Hja troude mei de prins en nei forrin fan tiid krigen se in jonge. Doe kom de kabouter.
"Hast him myn namme al jown?" sei er.
"Ik wyt jou namme net", sei se.
"Dan mast dy mar riede", sei de kabouter. "Ik jow dy trije dagen de tiid. Ast him net riede kinste, helje ik de trêdde deis it bern.
De prinses - hwant sy wie nou prinses - liet allegearre minsken by har komme, dy't nammen bitinke moesten foar de jonge prins.
Mar der wie net ien by dy't neffens har de namme fan 'e kabouter wêze koe. Hja woarde al mar treuriger.
De trêdde deis koe se 't yn 't paleis net langer úthâlde. Hja gong nei bûten ta en hja roan al mar fierder en fierder. Op 't lêst kom se yn in great donker bosk.
Midden yn dat bosk seach se in fjûr brânnen. En doe woarde se deselde kabouter gewaer, dy't har holpen hie by 't spinnen.
Hy dânse om it fjûr hinne en hy rôp:
Niemand weet, niemand weet
dat ik Repelsteentje heet.
Doe't de prinses dàt hearde, gong se gau wer nei 't paleis ta.
Dy jouns kom de kabouter. Hy sei: "Hoe silstû it bern neame?"
"Repelsteentje", sei de prinses.
Doe makke de kabouter gau dat er fuortkom en hja hat him noait wer sjoen.
Doe kom de koaning dêr oan. Dy hâldde stil.
"Hwa is dat?" frege er de mem fan dat fanke.
"Dat is myn dochter", sei hja. "Dat fanke kin fan alles. Hja kin fan strie goud spinne."
"Dan mat se dat ekris by my yn 't paleis dwaen", sei de koaning. "En as se goed wurk levert mei se mei myn soan trouwe. Mar sa net, dan wurdt hja deamakke."
En hy nom it fanke mei yn 'e wein nei 't paleis ta.
Doe brocht er dat fanke de jouns yn in keammerke. Dêr lei allegear strie. "Sjoch," sei de koaning, "dêr matstû goud fan spinne. Moarn-moarne mat it klear wêze."
It fanke skriemde, hwant hja kòe net spinne. Har mem hie de koaning mar hwat wiis makke.
Wylst hja dêr yn 'e nacht siet to skriemen, gong de doar iepen en dêr stie in kabouter. Dy sei: "Dû hoechst net to skriemen, fanke, ik sil it wurk wol foar dy dwaen."
En de oare moarns, doe't de koaning kom, wie alle strie yn goud foroare.
De jouns woarde it fanke wer yn it keammerke brocht en nou lei der noch mear strie. "Moarn mat dit allegearre yn goud foroare wêze," sei de koaning, "oars wurdstû deamakke."
It fanke bigoun wer to skriemen, mar yn 'e nacht kom de kabouter wer by har en dy spoun krekt salang foar har oant alle strie goud woarn wie.
De jouns dêroan kom de koaning nochris wer. Hy sei: Dit is de lêste kear datstû spinne mast. Ast dit strie fannacht yn goud foroarest, meist mei myn soan de prins trouwe.
Mar der lei noch folle mear strie as de beide earste kearen yn it keammerke.
Ek nou kom de kabouter by it skriemende fanke en holp har.
Doe't it moarn wie lei it keammerke fol goud.
Mar doe sei dy kabouter tsjin har: "Astû nou troust mei de prins en dû krijst in jonge, dan mast him nei my neame, oars rekkest it bern kwyt."
Hja troude mei de prins en nei forrin fan tiid krigen se in jonge. Doe kom de kabouter.
"Hast him myn namme al jown?" sei er.
"Ik wyt jou namme net", sei se.
"Dan mast dy mar riede", sei de kabouter. "Ik jow dy trije dagen de tiid. Ast him net riede kinste, helje ik de trêdde deis it bern.
De prinses - hwant sy wie nou prinses - liet allegearre minsken by har komme, dy't nammen bitinke moesten foar de jonge prins.
Mar der wie net ien by dy't neffens har de namme fan 'e kabouter wêze koe. Hja woarde al mar treuriger.
De trêdde deis koe se 't yn 't paleis net langer úthâlde. Hja gong nei bûten ta en hja roan al mar fierder en fierder. Op 't lêst kom se yn in great donker bosk.
Midden yn dat bosk seach se in fjûr brânnen. En doe woarde se deselde kabouter gewaer, dy't har holpen hie by 't spinnen.
Hy dânse om it fjûr hinne en hy rôp:
Niemand weet, niemand weet
dat ik Repelsteentje heet.
Doe't de prinses dàt hearde, gong se gau wer nei 't paleis ta.
Dy jouns kom de kabouter. Hy sei: "Hoe silstû it bern neame?"
"Repelsteentje", sei de prinses.
Doe makke de kabouter gau dat er fuortkom en hja hat him noait wer sjoen.
Onderwerp
AT 0500 - The Name of the Helper 
AT 0500 - The Name of the Helper 
ATU 0500 - The Name of the Supernatural Helper.
ATU 0500 - The Name of the Supernatural Helper.
Beschrijving
Een meisje zit voor een deur waar een koning langskomt. Haar moeder maakt hem wijs dat haar dochter alles kan zoals van stro goud spinnen. De koning wil dat weleens zien en ze moet het in het paleis doen. Lukt het dan mag ze met de prins trouwen, anders moet ze dood. Het meisje wordt in een kamr opgesloten en is de wanhoop nabij, want ze kan niet spinnen. Dan komt een kabouter die het werk klaart. Dit gaat drie avonden achter elkaar zo. De kabouter vraagt slechts een ding als beloning: ze mag met de prins trouwen, maar als ze hun zoon niet naar hem noemen, raakt ze hem kwijt. Ze trouwen en krijgen een kind en de kabouter komt weer op bezoek. Ze krijgt drie dagen de tijd zijn naam te raden. De derde dag weet ze nog steeds geen naam en gaat een stuk lopen. Ze komt in een donker bos, waar een vuur brandt en ze dezelfde kabouter ziet dansen. Hij zing dat niemand weet dat hij Repelsteentje heet. De prinses hoort dat en die avond zegt ze deze naam tegen de kabouter als hij weer langskomt. Van de kabouter is nooit meer iets vernomen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 771, verhaal 4
Commentaar
20 september 1969
The Name of the Helper
Naam Overig in Tekst
Repelsteentje
Repelsteentje
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21