CJ077402

Der wie in âld wyfke, dat wyfke hie in pear geitsjes hawn, en dy wienen stoarn. Hja wie tige mâl mei dy geitsjes west.
Dy wyks kom doomny by har op húsbisyk.
Hja sei: "Wol doomny ek in bakje kofje ha?"
"Ja, graech", sei doomny.
Doe krige dat âld-wyfke in kop en pantsje en sy nom in tippe fan 'e skelk en dêr himmele se de noas mei ôf. Doe himmele se doomny syn kopke ek noch mei dy skelk ôf.
Doe moest se der even út. Doe tocht doomny: "Hoe mat ik mei dat bakje kofje oan?" Doe gong er hinne en lege it kopke yn in hoekje oer de flier.
Doe kom 't âld-wyfke wer. Doomny hâldde in hiele rede foar har en hy brûkte de bibel der ek by.
Doe bigoun 't âld-wyfke to skriemen.
En doe sei doomny: "Kaem ik jo sa oan 't gemoed?"
"Ja, doomny," sei se, "as doomny praet, is it krekt as hear ik it bletterjen fan myn geitsjes wer."

AT 1834 - The Clergyman with the Fine Voice    AT 1834 - The Clergyman with the Fine Voice   

ATU 1834 - The Clergyman with the Fine Voice.    ATU 1834 - The Clergyman with the Fine Voice.   

De geitjes van een oude vrouw zijn gestorven en ze is hier bedroefd over. Dezelfde week komt de dominee op huisbezoek. Voordat ze hem koffie geeft veegt ze haar neus af aan een punt van haar schort en veegt vervolgens hiermee zijn kopje af. De dominee gooit de koffie in een hoek van de kamer als ze even weg is en houdt daarna een hele preek met gebruik van de bijbel. Ze begint te huilen en als de man haar vraagt zijn preek haar zo beroert, zegt ze dat zijn gepraat op het mekkeren van haar geitjes lijkt. Daarom moet ze huilen.

Collectie Jaarsma, verslag 774, verhaal 2

29 september 1969

The Clergyman with the Fine Voice

2013-03-01 14:46:21