Hoofdtekst
Yn Frankrijk wenne in man allinne. 't Wie in fleizige man. Hy wie roomsk. De man wenne yn in hiel great hûs, op 'e bare rûmte. Der roan in feart by dy man syn hûs lâns. 't Wie eins in rivier. 't Wie de rivier des doods, dy wie forgiftich. Dy rivier is der noch.
Op in kear wie 't hiel swier waer. Doe seach dy man ta 't raem út oer de rivier des doods hinne.
Doe kom dêr in boatsje oanfarren mei fjouwer mannen der yn. Dy hienen swarte kleden om har hinne en swarte huodden op.
Dy man hie dêr altyd wenne en der hie noch noait in minske op dat wetter fard. Dat koe net omdat dat wetter forgiftich wie. Hy hie fêste forkearing en wie noch net troud.
Hy seach nei dy fjouwer man dêr op 't wetter, doe stuts er de pipe oan en bigoun to krantlêzen.
Doe hearde er hwat. Hy seach op. Der stie in lyts keardeltsje by de drompel.
De man wie net bang. Hy hâldde de egen op it krús fan Jezus, tsjin 'e muorre oan.
It lytse mantsje sei: "Dat krús hat gjin macht. Ik ha de macht. As jo dogge hwat ik jo siz, dan ha jo noait wer gebrek."
Doe sei dy man: "Hwa binne jo en hwer komme jo wei?"
Hy sei: "Ik bin de machtichste man fan 'e wereld."
Doe sei dy man: "Dan binne jo de duvel?"
"Ja," sei er, "dat bin ik."
"Der út!" sei de man.
Doe wie dat mantsje samar ynienen fuort.
De man gong wer sitten, hy pakte de krante en bigong wer to lêzen. Hy tocht: "Hoe koe dat mantsje hjir wei komme mei de doarren ticht?"
Doe seach er op en doe stienen dêr fjouwer mannen by him.
't Wienen greate keardels, dy kommen by de tafel.
Doe woarde dy man angstich. De man stie bikend as de forskriklike, hy wie izersterk.
Hy kom oerein en gong rjocht op dy mannen yn. Hy pakte de earste man beet, mar doe hâldde er allinne it swarte kleed yn 'e hân, de man wie fuort. Dat kleed smiet er op 'e flier del en dat fleach fuort yn 'e brân. It brânde op. Hy trape de brân út.
Doe stienen der seis man by him. Dy soenen him gripe.
Mar doe gong hy nei 't krús en pakte dat.
Der stienen roazen yn in faes op 'e tafel. De iene duvel toknypte dy roazen en dy foelen del. Hy sei: "Sa min as dy roazen wer bloeije sille, sa min krije jo dy faem, dêr't jo mei trouwe wolle."
Hwant dy faem, dy hienen se al yn 'e macht. Sy hienen har mei in boat op dat forgiftige wetter brocht.
De man waerd banger. Hy wenne dêr sa allinne op 'e rûmte.
Doe ha se him op 't lêst pakt en sy ha him tamtearre en dien. En doe ha se him yn 'e touwen dien en doe ha se him meinom en doe kom hy ek op dat forgiftige wetter by syn forloofde. Dy faem wie hielendal al swart. Oars wie se sa moai en nou like it ôfgryslike raer.
Mar har siele wie gelyk bleaun.
Doe seinen dy mannen tsjin him: "Sa wurde jo nou ek."
"Noait", sei er.
Sy krigen him sa fier net. Hwant hy smeke God om help.
En doe krige er help.
Doe hienen de oare mannen ek gjin macht mear. Dy mannen binne dêr op 'e rivier forbrând.
It opperwezen sei tsjin 'e man, hy moest de faem it krús op 'e lippen lizze. Dan soe se wer blank wurde.
Dat is ek gebeurd en koarte tiid dêrnei binne se troud.
Sy ha gjin neidielige gefolgen ûnderfoun fan dat forgiftige wetter.
(in âld man yn Limburch hat my dit forteld)
Op in kear wie 't hiel swier waer. Doe seach dy man ta 't raem út oer de rivier des doods hinne.
Doe kom dêr in boatsje oanfarren mei fjouwer mannen der yn. Dy hienen swarte kleden om har hinne en swarte huodden op.
Dy man hie dêr altyd wenne en der hie noch noait in minske op dat wetter fard. Dat koe net omdat dat wetter forgiftich wie. Hy hie fêste forkearing en wie noch net troud.
Hy seach nei dy fjouwer man dêr op 't wetter, doe stuts er de pipe oan en bigoun to krantlêzen.
Doe hearde er hwat. Hy seach op. Der stie in lyts keardeltsje by de drompel.
De man wie net bang. Hy hâldde de egen op it krús fan Jezus, tsjin 'e muorre oan.
It lytse mantsje sei: "Dat krús hat gjin macht. Ik ha de macht. As jo dogge hwat ik jo siz, dan ha jo noait wer gebrek."
Doe sei dy man: "Hwa binne jo en hwer komme jo wei?"
Hy sei: "Ik bin de machtichste man fan 'e wereld."
Doe sei dy man: "Dan binne jo de duvel?"
"Ja," sei er, "dat bin ik."
"Der út!" sei de man.
Doe wie dat mantsje samar ynienen fuort.
De man gong wer sitten, hy pakte de krante en bigong wer to lêzen. Hy tocht: "Hoe koe dat mantsje hjir wei komme mei de doarren ticht?"
Doe seach er op en doe stienen dêr fjouwer mannen by him.
't Wienen greate keardels, dy kommen by de tafel.
Doe woarde dy man angstich. De man stie bikend as de forskriklike, hy wie izersterk.
Hy kom oerein en gong rjocht op dy mannen yn. Hy pakte de earste man beet, mar doe hâldde er allinne it swarte kleed yn 'e hân, de man wie fuort. Dat kleed smiet er op 'e flier del en dat fleach fuort yn 'e brân. It brânde op. Hy trape de brân út.
Doe stienen der seis man by him. Dy soenen him gripe.
Mar doe gong hy nei 't krús en pakte dat.
Der stienen roazen yn in faes op 'e tafel. De iene duvel toknypte dy roazen en dy foelen del. Hy sei: "Sa min as dy roazen wer bloeije sille, sa min krije jo dy faem, dêr't jo mei trouwe wolle."
Hwant dy faem, dy hienen se al yn 'e macht. Sy hienen har mei in boat op dat forgiftige wetter brocht.
De man waerd banger. Hy wenne dêr sa allinne op 'e rûmte.
Doe ha se him op 't lêst pakt en sy ha him tamtearre en dien. En doe ha se him yn 'e touwen dien en doe ha se him meinom en doe kom hy ek op dat forgiftige wetter by syn forloofde. Dy faem wie hielendal al swart. Oars wie se sa moai en nou like it ôfgryslike raer.
Mar har siele wie gelyk bleaun.
Doe seinen dy mannen tsjin him: "Sa wurde jo nou ek."
"Noait", sei er.
Sy krigen him sa fier net. Hwant hy smeke God om help.
En doe krige er help.
Doe hienen de oare mannen ek gjin macht mear. Dy mannen binne dêr op 'e rivier forbrând.
It opperwezen sei tsjin 'e man, hy moest de faem it krús op 'e lippen lizze. Dan soe se wer blank wurde.
Dat is ek gebeurd en koarte tiid dêrnei binne se troud.
Sy ha gjin neidielige gefolgen ûnderfoun fan dat forgiftige wetter.
(in âld man yn Limburch hat my dit forteld)
Onderwerp
SINSAG 0945 - Andere Begegnungen mit dem Teufel. 
SINSAG 0945 - Andere Begegnungen mit dem Teufel. 
Beschrijving
In Frankrijk woont een vrome man alleen op een kale vlakte in een huis, waarlangs een vergiftige vaart loopt. Als het slecht weer is, ziet hij opeens vier mannen in het zwart in een bootje op het water varen. Hij gaat lezen en even later staat een klein mannetje op de drempel die zegt dat hij de machtigste is. Met zijn ogen op het kruis van Jezus gericht stuurt hij de duivel weg. Dan staan de vier mannen bij hem en als hij de eerste pakt, houdt hij alleen een zwart kleed vast, wat op de vloer valt en in brand vliegt. Hij dooft de brand en nu staan er zes mannen voor hem. De duivel zegt dat ze zijn verloofde al hebben en mishandelen hem. Ook hij komt in het bootje op de vergiftigde vaart terecht. Zijn verloofde is al helemaal zwart, maar de man smeekt God om hulp en krijgt die, waardoor de mannen op de rivier verbrandnen. De vrouw geneest als hij het kruis op haar lippen legt. Ze hebben geen last gehad van het vergiftigde water.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 782, verhaal 1
Commentaar
23 oktober 1969
Andere Begegnungen mit dem Teufel.
Naam Overig in Tekst
God
God
Jezus [Christus]
Jezus [Christus]
Naam Locatie in Tekst
Frankrijk
Frankrijk
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21