CJ117825

Twa joadske rabby's en in pastoar wienen mei har trijen oan 't fiskjen. Mar 't woe net bite. Doe sei de iene rabby: "Ik ga mij even vertreden." En doe roun dy rabby samar in ein 't kanael yn oer 't wetter hinne. Doe't er weromkaem, sei er: "Hè, dêr bin 'k fan opknapt."
Doe sei de oare rabby: "Ik zal me ook even vertreden." Hy die in slach om 'e pastoar hinne en doe roan dy èk oer 't wetter, in ein it kanael yn.
Doe't er weromkaem sei de pastoar: "It liket my wol moai ta, sa oer 't wetter hinne to kuijerjen. Soe ik dat ek kinne?"
De rabby sei: "Als u de gebeden kent moet u het ook kunnen."
"Dy ken 'k wol", sei de pastoar en hy set in greate stap yn 't wetter en sakke in ein yn 'e blauwe modder wei.
De rabby sei: "Verdiep u eerst eens terdege in 't gebed, dan lukt het wel."
De pastoar oan 't bidden, en doe die er wer in greate stap, mar hy skeat fuort nei de boaijem ta.
Doe sei dy rabby tsjin syn maet: "Zullen we nou maar vertellen waar de paaltjes staan?"

Twee rabbi's en een pastoor zijn gedrieën aan het vissen. Als de vissen niet zo willen bijten, vermaken de rabbi's zich door over het water te lopen. Als de verbaasde pastoor dit ook eens wil proberen, benadrukken de rabbi's dat de pastoor zich eerst moet verdiepen in het gebed. Nadat de pastoor gebeden heeft, waagt hij zich ook op het water maar tot twee keer toe zinkt hij. Uiteindelijk zegt de ene rabbi tegen de andere rabbi: 'Zullen we nu maar zeggen waar de paaltjes staan?'.

Collectie Jaarsma, verslag 1178, verhaal 25 (archief MI)

14 en 21 april 1978

2013-03-01 14:46:21