CJ119103

Der wie in boer, dy hie in greatfeint en in lytsfeint. Dy lytsfeint waerd âlder en kaem sa nou en dan jouns al ris hwat letter thús. De greatfeint koe altyd krekt sizze hwat mokkel er by de kont hawn hie.
Dan rûkte de greatfeint de finger fan 'e lytsfeint en dan sei er b.g.: dû hast by Jantsje west. De oare deis wie 't wer itselde. De greatfeint wist it altyd krekt.
Hoe kin er dat sa rûke, tocht de lytsfeint. De jouns dêroan sei er: "Nou hast by Jeltsje west" en in joun letter: "Nou by Aeltsje", en it klopte altyd krekt. Hy rûkte 't oan 'e finger.
Doe tocht de lytsfeint: "Nou sil ik him ris forneuke."
Doe't er fan 'e faem thúskaem, gong er earst nei de âld mot. Hy tocht: "dêr stek ik de finger yn." En hy die it. Doe gong er nei boppe ta.
De greatfeint rûkte him wer oan 'e finger.
"Snotfordikke!" rôp er, hwer hast west! Ik mat in frije dei ha, hwant dêr is in nije kut yn Garyp!"

Een boerenknecht begint interesse in meisjes te vertonen. Een andere knecht kan altijd precies aan de hand van zijn maat ruiken bij welk meisje die geweest is. De knecht besluit de 'kenner' eens voor de gek te houden en steekt op een avond zijn hand in een varken. Als de andere knecht zijn vinger ruikt, denkt hij dat er een nieuw meisje in de stad is.

Collectie Jaarsma, verslag 1191, verhaal 3 (archief MI)

7 augustus 1979

Jantsje    Jantsje   

Aeltsje    Aeltsje   

Garyp    Garyp   

2013-03-01 14:46:21