Hoofdtekst
Jan en Tryn wienen by in boer en boerinne in joun útnoege to iten, en se soenen dêr ek bliuwe to sliepen. Jan wie in fretter. As dy ienkear de leppel yn 'e hân hie, wist er net fan ophâlden. Dat wie Tryn yn 'e wei. Dû mast dyn fatsoen by in oar bihâlde, sei se. Hja praetten dêrom ôf, dat, as Jan ophâlde moest fan iten soe Tryn him op 'e foet traepje. Mar der siet in kat ûnder 'e tafel, en dy rekke Jan syn foet oan. Jan tochte, dat docht Tryn en nou is it myn tiid om de leppel del to lizzen. Hy hie hast noch neat hawn, mar hja hienen sa ôfpraet.
"Hâldstû nou al op, Jan?" seinen se.
"Ja," sei Jan, "ik bin sêd."
Doe't se allegear op bêd leinen sei Tryn tsjin Jan: "Hwerom bistû sa gau ophâlden mei iten."
"Dat is dyn skuld," sei Jan, "dû hast my sa gau op 'e foet trape."
"Gjin sprake fan," sei Tryn, "dat ha ik net dien."
Jan sei: "Ik krij sa net in wink yn 'e egen, mei de honger yn 'e hals."
Tryn sei: Ik wit wol rie. Ik gean efkes nei de kelder ta en dan bring ik dy wol hwat.
Tryn helle in sleeffol brij út 'e kelder en soe dêrmei wer nei Jan ta, mar it wie tsjuster en doe bidarre se by 't forkearde bêd. Dêr lei de boerinne yn, mei 't bleate gat nei har ta. Tryn tocht dat dat Jan syn gesicht wie en hâldde de sleeffol brij dêrby.
Doe liet de boerinne in wyn gean.
Tryn sei: "Dû hoechst net to blazen, de brij is net hyt."
Doe't de boerinne nochris ôfblaesde, krige se de sleeffol brij oer 't bleate gat hinne.
"Hâldstû nou al op, Jan?" seinen se.
"Ja," sei Jan, "ik bin sêd."
Doe't se allegear op bêd leinen sei Tryn tsjin Jan: "Hwerom bistû sa gau ophâlden mei iten."
"Dat is dyn skuld," sei Jan, "dû hast my sa gau op 'e foet trape."
"Gjin sprake fan," sei Tryn, "dat ha ik net dien."
Jan sei: "Ik krij sa net in wink yn 'e egen, mei de honger yn 'e hals."
Tryn sei: Ik wit wol rie. Ik gean efkes nei de kelder ta en dan bring ik dy wol hwat.
Tryn helle in sleeffol brij út 'e kelder en soe dêrmei wer nei Jan ta, mar it wie tsjuster en doe bidarre se by 't forkearde bêd. Dêr lei de boerinne yn, mei 't bleate gat nei har ta. Tryn tocht dat dat Jan syn gesicht wie en hâldde de sleeffol brij dêrby.
Doe liet de boerinne in wyn gean.
Tryn sei: "Dû hoechst net to blazen, de brij is net hyt."
Doe't de boerinne nochris ôfblaesde, krige se de sleeffol brij oer 't bleate gat hinne.
Onderwerp
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily."   
ATU 1691 - The Hungry Clergyman   
Beschrijving
Een vrouw spreekt met haar gulzige man af dat zij hem - als ze op bezoek zijn bij een boer en een boerin - een trap op de voet zal geven als hij naar haar mening voldoende gegeten heeft. Als een kat de man als die nog maar net aan tafel is gegaan op de voet trapt, denkt de man dat zijn vrouw hem het afgesproken teken geeft en stopt hij terstond met eten. Als de man later van de honger niet kan slapen, biedt de vrouw aan wat pap voor de man te gaan halen in de kelder. De vrouw vergist zich en belandt per ongeluk bij het bed van de boerin die met haar blote billen omhoog ligt. De vrouw ziet de billen van de boerin aan voor haar gezicht en houdt een lepel pap gereed. Als de boerin hierop een wind laat, zegt de vrouw dat ze niet hoeft te blazen omdat het niet heet is.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1202, verhaal 2 (archief MI)
Commentaar
23 juni 1978
"Don't Eat too Greedily."
Naam Overig in Tekst
Jan   
Tryn   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
