Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

SPORDS44 - 44. VAN OUD-BOVETJE

Een sprookje (boek), januari 1894

Hoofdtekst

44. VAN OUD-BOVETJE
Er was eens een Oud-Bovetje. Zij had veel kindertjes, waar ze op passen moest. Zij was erg bang voor de wolf en de kindertjes waren ook bang voor hem. Op zekere dag moest Oud-Bovetje weg om boodschappen te doen, maar ze was erg bang dat, als ze weg was, de wolf om de kindertjes zou komen en hen op zou eten, want zij wist dat de wolf daar erg veel van hield. Daarom nam Oud-Bovetje een kordaat besluit en borg de kindertjes goed weg, op plaatsen waar de wolf ze niet zou vinden. Zo zette ze er een op tafel, een onder de tafel, een op de schoorsteen, een onder de schoorsteen, een in de bedstee, een onder de bedstee, een in de stoel, een onder de stoel, een in de koekepan, een onder de koekepan, een op de melkkan en een onder de melkkan. Kort en goed, de kindertjes waren allemaal uitstekend verstopt.
"Nou", zei Oud-Bovetje tegen de kindertjes, "als de wolf soms aan de deur klopt en hij roept: Kindertjes, kindertjes doe open, dan doe je dat niet, maar je roept: Ik durf niet, de wolf zal me bijten. Beloven jullie me dat?" "Ja, Oud-Bovetje", riepen alle kindertjes, "je kunt er vast van op aan, hoor!" "Goed", zei Oud-Bovetje, "dag kindertjes." "Dag, Oud-Bovetje", zeiden ze allemaal en Oud-Bovetje ging boodschappen doen.
De kindertjes zaten zo stil als muisjes en ze durfden zich niet te verroeren, hoewel vooral de jongeman in de melkkan en de jonge juffer onder de koekepan het erg benauwd kregen. Ze verlangden nu maar dat de wolf niet komen zou, maar jawel, na tien minuten werd er al geklopt en een grove wolvestem riep: "Kindertjes, kindertjes, doe open." De kindertjes werden wit van schrik. Die in de melkkan zat, riep ten lange leste: "Ik du-urf niet. De wolf zal me bij-ten." Toen riep de wolf nog drie keer zo akelig en als maar weer riepen de kindertjes hetzelfde terug, want ze waren er helemaal niet op gesteld dat de wolf ze zou bijten. Maar ten slotte duurde het de wolf te lang. Die middag had hij het druk, hij moest veel boodschappen doen en hij had geen tijd meer om langer te wachten.
Hij nam een aanloop en blies zo allemachtig hard, dat de deur met een harde knal als het ware van schrik vanzelf open vloog. Op die manier kwam de wolf binnen en hij at alle kindertjes op, ook de kleine die in de melkkan zat. Geen wonder dat de wolf onmenselijk dik werd, zo dik, dat hij zijn overjas maar amper dicht kon krijgen.
Daar kwam ineens Oud-Bovetje thuis. Dadelijk zag ze wat er was gebeurd en ze riep uit: "Waar zijn mijn kindertjes?" Toen ze geen antwoord kreeg, zei Oud-Bovetje tegen de wolf: "Ja, ja, ik zie alles al - jij hebt ze opgegeten, mannetje!" Oud-Bovetje nam toen een groot mes, dat toevallig op tafel lag, en sneed daarmee de buik van de wolf open. Een voor een huppelden de kindertjes er uit, gezond en wel en o zo blij dat ze waren verlost. 't Was een feest van belang. Oud-Bovetje kuste ze allemaal van blijdschap. De wolf kreeg een naald en een draad om zijn buik toe te naaien. En toen ging de wolf weg en hij kwam nooit meer wederom. Oud-Bovetje leefde verder erg gelukkig met haar kindertjes.
En dat is nou de ware geschiedenis van Oud-Bovetje.
(Den Haag)

Onderwerp

AT 0123 - The Wolf and the Kids    AT 0123 - The Wolf and the Kids   

ATU 0123 - The Wolf and the Kids.    ATU 0123 - The Wolf and the Kids.   

Beschrijving

Hoewel kinderen verstopt zijn voor de wolf en niet opendoen, komt de wolf toch binnen en eet de kinderen op. Als de oppaster merkt dat de wolf de kinderen heeft opgegeten snijdt ze zijn buik open o de kinderen er uit te halen.

Bron

J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in Rijnland, Delfland en Schieland. Sagen, legenden en volksverhalen, veelal uit de volksmond opgetekend. Zaltbommel 1977. p. 51-52

Commentaar

[januari 1894]
Bron: G.J. Boekenoogen: 'Nederlandsche sprookjes en vertelsels', in: Volkskunde 15 (1903), p.110-111.
The Wolf and the Kids

Naam Overig in Tekst

Oud-Bovetje    Oud-Bovetje   

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:20