Hoofdtekst
Der wie in arbeider, dy hiet fan Geale. Hy wenne op 'e Skieding ûnder Grinzer Pein, yn in âlde spitkeet. Dy wie sa plat, dat de jonges dy wâlden op syn hûs om.
Geale wie frijgesel. Hy arbeide fûl, 't gong suver dei en nacht altyd troch, om mar hwat foarút to skarreljen.
Op in kear, doe hie Geale him forslept. Hy woarde wekker en makke syn brea klear en soe nei 't wurk ta.
Mar ynpleats dat it moarntiid wie wie 't op 'e joun.
Der komt him in arbeider tsjin, dy seit: "Hwat nou, Geale?"
"Hwat nou -," seit Geale, "ik mat nei 't wurk."
De arbeider sei: "Dan kinst wol weromgean, jonge. 't Is jountiid."
"Och hearen," sei Geale, "ik koe my al net bigripe, dat de sinne oan d_ kant opgong." En hy sette wer op hûs ta.
Geale ploetere troch en hy krige sa stadichoan in moai protsje jild.
Doe woarde der op Quatrebras in hûske forkocht. Der wienen gegadigden genôch om dat hûske, mar de measten hienen to min spikers. Geale wie dêr ek en dy bigong ek to bieden. Op 't lêst krige hy it hûske.
Doe moest er by de notaris komme. Notaris sei: "Hwer is jou boarch?"
Geale sei: "Mynhear kin wol even in buorrel drinke, ik kom dalik werom."
Geale roan gau nei Twizelerheide ta en kom mei in sekfol ryksdaelders werom. Dêr moest it mei bitelle wurde. Dat jild hied er altyd yn 'e hurddobbe hawn.
Geale kom op it spultsje en krige in pear beestjes.
Mar hied er dêr mar noait west, hwant it doogde dêr net. Hy hat it dêr o sa swier hawn.
't Koe neat skille, sa faek as Geale by syn fé kom, sy woenen abslút gjin fretten ha en sy woenen ek net drinke.
Dan reizge Geale nei de duvelbander ta.
As er dêr west hie, dan sei de duvelbander: "as jo thúskomme fret it fé wer." En dat wie ek sa. Mar even letter wie 't wer mis. Wit hoe faek reizge er nei de duvelbander; dan wie 't even goed, mar even letter wie 't wer mis. De kij kommen der út to sjen as geraemten.
Geale koe net in stik brea nei de mûle bringe of der foelen drippen bloed op it brea. 't Koe neat skille hwer't er syn kopke delsette, altyd foel der in drip bloed yn syn kopke.
Dêr wie gjin forklearring foar. Geale gong wol nei de souder ta om de oarsaek to sykjen, mar dêr wie neat.
Hy koe dêr ûnmooglik wenjen bliuwe. Hy kom der suver fan ellinde om. Op 't lêst hat er 't hûske mar wer forkocht.
Hy koe der net mear wêze.
Piter Poes fan Sumarreheide wie de duvelbanner, dêr't er altyd hinnereizge.
Hwat hat dat nou west, dat him altiten pleage?
In pleachbeest? Mar hy hat noait hwat sjoen.
Geale wie frijgesel. Hy arbeide fûl, 't gong suver dei en nacht altyd troch, om mar hwat foarút to skarreljen.
Op in kear, doe hie Geale him forslept. Hy woarde wekker en makke syn brea klear en soe nei 't wurk ta.
Mar ynpleats dat it moarntiid wie wie 't op 'e joun.
Der komt him in arbeider tsjin, dy seit: "Hwat nou, Geale?"
"Hwat nou -," seit Geale, "ik mat nei 't wurk."
De arbeider sei: "Dan kinst wol weromgean, jonge. 't Is jountiid."
"Och hearen," sei Geale, "ik koe my al net bigripe, dat de sinne oan d_ kant opgong." En hy sette wer op hûs ta.
Geale ploetere troch en hy krige sa stadichoan in moai protsje jild.
Doe woarde der op Quatrebras in hûske forkocht. Der wienen gegadigden genôch om dat hûske, mar de measten hienen to min spikers. Geale wie dêr ek en dy bigong ek to bieden. Op 't lêst krige hy it hûske.
Doe moest er by de notaris komme. Notaris sei: "Hwer is jou boarch?"
Geale sei: "Mynhear kin wol even in buorrel drinke, ik kom dalik werom."
Geale roan gau nei Twizelerheide ta en kom mei in sekfol ryksdaelders werom. Dêr moest it mei bitelle wurde. Dat jild hied er altyd yn 'e hurddobbe hawn.
Geale kom op it spultsje en krige in pear beestjes.
Mar hied er dêr mar noait west, hwant it doogde dêr net. Hy hat it dêr o sa swier hawn.
't Koe neat skille, sa faek as Geale by syn fé kom, sy woenen abslút gjin fretten ha en sy woenen ek net drinke.
Dan reizge Geale nei de duvelbander ta.
As er dêr west hie, dan sei de duvelbander: "as jo thúskomme fret it fé wer." En dat wie ek sa. Mar even letter wie 't wer mis. Wit hoe faek reizge er nei de duvelbander; dan wie 't even goed, mar even letter wie 't wer mis. De kij kommen der út to sjen as geraemten.
Geale koe net in stik brea nei de mûle bringe of der foelen drippen bloed op it brea. 't Koe neat skille hwer't er syn kopke delsette, altyd foel der in drip bloed yn syn kopke.
Dêr wie gjin forklearring foar. Geale gong wol nei de souder ta om de oarsaek to sykjen, mar dêr wie neat.
Hy koe dêr ûnmooglik wenjen bliuwe. Hy kom der suver fan ellinde om. Op 't lêst hat er 't hûske mar wer forkocht.
Hy koe der net mear wêze.
Piter Poes fan Sumarreheide wie de duvelbanner, dêr't er altyd hinnereizge.
Hwat hat dat nou west, dat him altiten pleage?
In pleachbeest? Mar hy hat noait hwat sjoen.
Beschrijving
Een arme arbeider die een platte keet bewoont werkt hard om een ander huisje te kunnen kopen. De arbeider blijkt later een huisje gekocht te hebben waarin het vreselijk spookt. Als zijn vee ziek wordt, raadpleegt de arbeider de duivelbanner. Als het vee ziek blijft, verkoopt hij zijn huisje. Hij heeft nooit geweten waarom het in het huis niet deugde.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 827, verhaal 2 (archief MI)
Commentaar
10 oktober 1970
Naam Overig in Tekst
Geale 
Geale 
Skieding
Skieding
Grinzer Pein
Grinzer Pein
Piter Poes
Piter Poes
Naam Locatie in Tekst
Sumarreheide
Sumarreheide
Twizelerheide
Twizelerheide
Quatrebras
Quatrebras
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21