CJ084703

Der wienen ris twa boeren, dat wienen greate Klaes en lytse Klaes. Greate Klaes hie sawn hynders en lytse Klaes hie mar ien hynderke.
Greate Klaes wie tige tsjerks en gong elke snein-to-moarn nei tsjerke ta. Lytse Klaes hie dêr gjin tiid foar en ploege dan mei syn hynderke. Alle kearen as dat gebeurde moest greate Klaes fan him hearre dat er sei: "Fuort, myn hynderke!"
Greate Klaes koe dat min forneare. Hy gunde lytse Klaes syn hynderke net en doe sloech er op in kear dat hynderke dea.
Hy tocht: Nou kin er tominsten net mear sizze: myn hynderke - en sil er wol in hynder by my liene matte.
Lytse Klaes wie slim ridderslein, doe't syn hynderke dea wie. Hy strûpte it dier en de hûd die er yn in sek om dy to forkeapjen. Hy gong der mei op stap, mar ûnderweis krige er toarst. Hy stuts oan by in herberch en doe sei er tsjin 'e kastlein: "Hjir kin ik mei hearre hwat der achter dy doarkes sit." (Lytse Klaes hie, doe't hy der yn kom, de kast iepen stean sjoen, doe't de frou der hwat út krige.)
"Ja?" frege de kastlein, "is dat sa? Lit dan ris hearre."
Doe helle Lytse Klaes it hynstefel út 'e sek, hâldde him foar 't ear en fortelde de kastlein hwat der yn 'e kast siet. Dat kloppe allegear krekt.
Doe sei de kastlein: "Jonge, dat fel moest ik fan dy keapje."
"Dat kin wol," sei lytse Klaes, "mar it is djûr."
Doe barde er sa'n grou stik jild, dat hy hoefde foar syn fierdere libben noait wer ien slach to dwaen.

AT 1535 - The Rich and the poor Peasant    AT 1535 - The Rich and the poor Peasant   

ATU 1535 - The Rich and the Poor Farmer.    ATU 1535 - The Rich and the Poor Farmer.   

Er waren eens twee boeren, Grote Klaas en Kleine Klaas. Kleine Klaas had maar een paard, en Grote Klaas wel zeven. Toch ergerde het Grote Klaas altijd hoe Kleine Klaas tijdens het werk zijn paard 'mijn paard' noemde en hij sloeg het dier dood. Kleine Klaas stroopte de huid en wilde die gaan verkopen. Onderweg stopte hij in een herberg. Toen hij binnenkwam, was de vrouw van de kastelein in de kast bezig geweest. Een tijdje later hield hij de paardenhuid tegen zijn oor en deed hij of het paard hem vertelde wat er in de kast zat. De kastelein was hier nogal van onder de indruk, en wilde de huid van hem kopen. Kleine Klaas kreeg er een hoop geld voor, en hoefde de rest van zijn leven nooit meer te werken.

Corpus Jaarsma, verslag 847, verhaal 3

2 juni 1971

The Rich and the poor Peasant. (Unibos.)

Lytse Klaes    Lytse Klaes   

Kleine Klaas    Kleine Klaas   

Greate Klaes    Greate Klaes   

Grote Klaas    Grote Klaas   

2013-03-01 14:46:21