CJ084917

Der wie ris in smit, dy wie frijhwat eigenwiis. Hy miende, dat er de allerbêste smit wie fan 'e hiele wrâld. Dêrom liet er boven 'e doar sette: Smid der smeden, meester bovenal.
Mar de duvel woe him dat ris even bitelle sette. Dy forhierde him by dy smit as feint.
Doe kom dêr ris in koetsier, dy hie in hynder foar de wein en dat hynder miste in izer.
Doe sei er tsjin 'e smit: "Kinne jo der ek gau even in izer ûnder slaen? Hwant ik bin hastich."
De smit sei: "Span 't hynder mar even út, dan sille wy dat direkt dwaen."
"Né," sei de koetsier, "dêr haw ik gjin tiid foar."
Doe doarst de smit it net oan. Hy sei tsjin 'e feint: "Doch dû it even."
Hwat dy feint to dwaen hie, dy snie gewoan de poat der even ôf en sette him yn 'e bankskroef, en doe't er 't izer der ûnder sloun hie, plakte hy de poat der wer ûnder.
Even letter kom der wèr ien mei in hynder. Doe tocht de baes: "Hwat de feint kin, kin ik èk." Dat, doe snie er de poat der ek ôf. Mar och heden, doe wie 't allegear bloed. It hynder blette him dea. Doe sei er tsjin 'e feint: "Help my dochs even om dat klear to krijen."
Dat wie de ôflear fan syn eigenwizens.

Een opschepperige smid hing boven zijn deur: "Smid der smeden, meester bovenal." De duivel wilde hem dat betaald zetten en verhuurde zich als knecht. Er kwam een koetsier die zoveel haast had, dat hij het paard niet los wilde maken van de wagen. De smid liet de knecht toen het werk opknappen. Die sneed gewoon het been van het paard af, en nam dat mee naar de bankschroef. En toen hij klaar was, plakte hij het been weer vast. Bij de volgende klant dacht de smid dat hij dat ook wel zou kunnen. Hij haalde het been van het paard, maar deze bloedde vervolgens dood. Hij gaf de knecht de opdracht hem even te helpen. Zo is hij afgeholpen van zijn eigenwijsheid.

Corpus Jaarsma, verslag 849, verhaal 17

9 juli 1971

2013-03-01 14:46:21