CJ085408

It gebeurde yn 'e oarlochstiid, doe wienen der in doomny en in pryster op reis. Tsjin 'e joun moesten se ûnderdak ha. Sy kommen yn in hotel. Dêr seagen se in moai kamermeisje.
Dy makke de bêdden foar har op. Der wienen trije keamers njonken elkoar. Yn 'e earste slepte 't kamermeisje, yn 'e twadde de pryster, en yn 'e trêdde de doomny.
De oare moarns kommen se allegear fan bêd ôf.
De doomny hie der dy nachts ôf west, om to sjen hwat syn maet by de ein hie. Mar de keamer fan de pryster wie leech en der lei net ien yn syn bêd. Hy wie fuort.
"Nou mat ik mar ris sjen, hwer't er hinnegong is", tocht er.
Hy gong nei de keamer fan 't fanke. En ja, hear, dêr seach er syn maet by har yn 't bêd lizzen.
De oare moarns sieten de pryster en de doomny oan 'e thé.
De pryster sei: "Ik droomde fannacht, ik wie mei de Dútsers yn gefecht."
"Ja, dat wol 'k wol leauwe," sei de doomny, "mar ik hoefde dy net to helpen, ha 'k wol sjoen, hwant dû leist der boven op."

Een dominee en een priester sliepen in de oorlog eens in een hotel. Toen de dominee 's nachts bij de priester ging kijken, was deze niet op zijn kamer. Hij vond hem bij het kamermeisje in bed liggen, maar zei niets. De volgende dag zei de priester dat hij gedroomd had dat hij met de Duitsers in gevecht was. De dominee zei dat hij niet had hoeven helpen, omdat hij gezien had dat hij erbovenop lag.

Corpus Jaarsma, verslag 854, verhaal 8

28 juni 1971

Duitser    Duitser   

2013-03-01 14:46:21