CJ086003

Us heit hie in arbeider, dat wie Wibe Alma. Dy wie och sa dom.
Achter yn 'e Bûtenpostmer Mieden hie heit gjers hierd. Dat soe ynkûle wurde. It wie o sa swier, der wie nochal hwat wetter ynkom. De pream, dêr't it gjers op laden woarde lei tsjin 'e wâl oan. Sa nou en dan moest de arbeider de pream fan 'e wâl ôfdrukke, om to sjen dat er net to swier laden woarde.
De fracht woarde heit greaternôch.
Drukstû de pream wol goed fan 'e wâl ôf? frege heit Wibe op in kear.
"Jawis doch ik dat," sei Wibe, "sjoch mar."
Doe hâldde er de kloet tsjin 'e pream oan ynpleats fan tsjin 'e wâl. Wibe stie sels yn 'e pream.
Doe sei heit: "Mar sa mat it net, jonge." En heit bitsjutte him hoe't der de kloet tsjin 'e wâl oan ôfsette moest.
Doe't Wibe dat die, dêr sonk de pream hinne. Hy wie fiersto swier.
De hellingbaes fan Reahel (Brandsma) hat de pream licht.

Een domme man laadde zijn praam veel te zwaar, zodat hij zonk.

Corpus Jaarsma, verslag 860, verhaal 3

31 juni 1971

Wibe Alma    Wibe Alma   

Reahel Brandsma    Reahel Brandsma   

Bûtenpostmer Mieden    Bûtenpostmer Mieden   

2013-03-01 14:46:21