Hoofdtekst
A[l]de Tsearde Antsje fortelde my ris, der hienen twa âlde mantsjes west. De iene hie de oare biloofd, dat deselde dy't it earst stoar, dy soe de oare in teken bringe hoe't it dêr wie. As er goed yn 'e hemel kom wie of yn 'e hel.
Doe wie de iene stoarn.
In skoft letter soe de oare to praten. Hy hie allinne op 'e wei west en doe hie der ynienen ien njonken him stapt. Dat wie de man dy't dea wie. Hy hie net forstean kind hwat dy sein hie, hy hie hyltyd mar mompele. Hy hie 't sizze wold, mar koe 't net yn minskewurden útbringe.
Doe wie de iene stoarn.
In skoft letter soe de oare to praten. Hy hie allinne op 'e wei west en doe hie der ynienen ien njonken him stapt. Dat wie de man dy't dea wie. Hy hie net forstean kind hwat dy sein hie, hy hie hyltyd mar mompele. Hy hie 't sizze wold, mar koe 't net yn minskewurden útbringe.
Beschrijving
Twee mannen spraken eens af, dat degene die het eerst dood zou gaan, de ander een teken zou geven over hoe het was in het hiernamaals. Na de ene z'n dood, zag de ander hem op een avond inderdaad nog een keer. Maar de dode kon geen woorden uitbrengen, alleen maar een beetje mompelen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 905, verhaal 4
Commentaar
20 oktober 1971
Naam Overig in Tekst
Tsearde Antsje 
Tsearde Antsje 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21