Hoofdtekst
Der wienen ris trije poepen yn 'e ûngetiid. Se wienen om hea út. Doe fornommen se dat se de byntstok forgetten hienen. Der wie ien lange keardel by, dy sei: ik sil wol boven op it foer lizzen gean, dan bin ik de bynstok.
Hy gong plat op it hea lizzen, doe leinen se him foar in tou om 'e nekke en achter om 'e fuotten.
As er it binaud krige moest er mar fluitsje.
Mar ynpleats dat er fluite blaesde er ôf. Hy koe net mear fluitsje. Hy smoarde.
Mar de beide oaren mienden dat er fluite.
"Hoor is, hij fluit al", seinen se. Mar doe't se de touwen der wei nommen wied er al dea.
Hy gong plat op it hea lizzen, doe leinen se him foar in tou om 'e nekke en achter om 'e fuotten.
As er it binaud krige moest er mar fluitsje.
Mar ynpleats dat er fluite blaesde er ôf. Hy koe net mear fluitsje. Hy smoarde.
Mar de beide oaren mienden dat er fluite.
"Hoor is, hij fluit al", seinen se. Mar doe't se de touwen der wei nommen wied er al dea.
Onderwerp
AT 1343 - Hanging Game 
AT 1343 - Hanging Game 
ATU 1343 - Hanging Game.
ATU 1343 - Hanging Game.
Beschrijving
Een paar poepen waren eens de bindstok vergeten. Een van hen ging toen maar zelf op het hooi liggen, en de anderen bonden een touw om zijn nek en zijn voeten. Als het niet meer ging, zou hij fluiten. Maar hij werd gesmoord en kon niet meer fluiten. Toen de anderen naar hem keken, was hij dood.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 910, verhaal 12
Commentaar
12 april 1972
Hanging Game
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21