CJ091108

't Wie yn 'e oarloch. Dêr wie in jonge út Surhústerfean wei yn tsjinst. Dy moest foar de poepen arbeidzje. Hy hie 't dêr ôfgryslike min. Dat skreau er ek wol yn syn brieven nei hûs ta, mar dy brieven kommen noait oer.
Alle kearen alwer skreau syn heit, dy't deagraver wie yn Surhústerfean: "Hoe is 't dêr? Hoe makkestû it dêr?"
Doe op in kear kom der in brief fan 'e jonge. Dêr stie yn:
lês psalm [109:14 yn 'e biriming fan 1773]
Doe't de deagraver dy psalm neiseach wie dat:
Gelijk een sprinkhaan omgedreven
derf ik nu hier, dan daar mijn leven.
Ik ben gans mager, uitgeteerd.
Mijn knieën weigeren mij te schragen
om 't afgematte lijf te dragen.
Doe't de deagraver dat lêzen hie, wist er genôch.

Een jongen schreef in de oorlog vanuit Duitsland altijd brieven aan zijn ouders dat het slecht met hem ging. Maar de brieven kwamen nooit aan. Tot hij op een keer een psalm uit de bijbel noemde. Toen zijn vader dat psalm erop na sloeg, wist hij dat het slecht met zijn jongen ging.

Corpus Jaarsma, verslag 911, verhaal 8

5 april 1972

Surhústerfean    Surhústerfean   

Surhuisterveen    Surhuisterveen   

2013-03-01 14:46:21