Hoofdtekst
De geschiedenis van Oud-Bovetje
Daar was reis geweest een Oud-Bovetje. Hij had veel kindertjes. Daar moest hij op passen. Hij was erg bang voor den wolf en de kindertjes waren er ook heel bang voor. Op een dag moest Oud-Bovetje noodzakelijk uit en hij was erg bang, dat, terwijl hij weg was, de wolf bij de kindertjes zou komen en die op zou eten, want de wolf hield daar vreeselijk veel van. Oud Bovetje nam dus een kloek besluit en verborg al zijn kindertjes heel goed, opdat de wolf ze niet zou kunnen vinden. Zoo zette hij er een op de tafel, een onder de tafel, een op den schoorsteen, een onder den schoorsteen, een in de bedstee, een onder de bedstee, een op den stoel, een onder den stoel, een in de braadpan, een op de braadpan, een op de melkkan, een in de melkkan en een onder de melkkan. Kortom, de kindertjes waren uitstekend verstopt. Nu zei Oud-Bovetje tegen de kindertjes: "Als de wolf nu aan de deur klopt en roept: 'Kindertjes, kindertjes! Doe open!' dan doe je niet open, maar roept: 'Ik durf niet, de wolf zal me bij-hijten.' Beloof jullie me dat?" "Ja, Oud-Bovetje!" riepen al de kindertjes, "dat beloven we." "Goed," zei Oud-Bovetje, "dag kindertjes!" "Dag Oud-Bovetje," riepen ze en Oud-Bovetje ging heen.
De kindertjes zaten allen héél stil en dorsten zich niet te verroeren, schoon vooral de jongeheer in de melkkan en de jongejuffrouw onder de braadpan het erg benauwd hadden. Zij hoopten dus maar, dat de wolf niet zou komen, maar jawel, tien minuten later wordt er geklopt, héél hard geklopt en een schorre wolvenstem roept: "Kindertjes, kindertjes, doe o-hopen!" De kindertjes waren stijf van schrik. Eindelijk riep die in de melkkan: "Ik du-hurf niet, de wolf zal me bij-hijten!" Nu herhaalde de wolf zijn vreeselijk geroep nog drie keer en telkens herhaalden de kindertjes hetzelfde, want ze wilden niet graag, dat de wolf hen zou bijten. Eindelijk begon 't den wolf te vervelen, hij had veel boodschappen dien middag en 't duurde hem te lang. Hij nam een aanloopje, blies vreeselijk hard, zodat de deur met een verbazenden knal van puren schrik openvloog, trad binnen en at al de kindertjes op tot zelfs die in de melkkan. Daardoor werd de wolf natuurlijk vreeselijk dik, zóó dik, dat zijn overjas haast niet toe kon.
Daar kwam opeens Oud-Bovetje thuis. Met één enkele blik overzag hij den toestand en riep: "Waar, waar zijn mijn kindertjes?" Niemand gaf antwoord. "Jij hebt ze opgegeten," zei Oud-Bovetje tot den wolf, "ja, ik zie het wel." Oud Bovetje nam toen een groot mes dat toevallig op tafel lag en sneed den buik van den wolf open en een voor een huppelden de kindertjes er uit; vroolijk en gezond en wel. Dat was een vreugde. Oud-Bovetje omhelsde ze allemaal, gaf den wolf een naald en draad om zijn buik weer toe te naaien en de wolf ging heen en kwam nooit weer terug en Oud-Bovetje leefde heel gelukkig met zijn kindertjes. En dit is nu de ware geschiedenis van Oud-Bovetje.
Daar was reis geweest een Oud-Bovetje. Hij had veel kindertjes. Daar moest hij op passen. Hij was erg bang voor den wolf en de kindertjes waren er ook heel bang voor. Op een dag moest Oud-Bovetje noodzakelijk uit en hij was erg bang, dat, terwijl hij weg was, de wolf bij de kindertjes zou komen en die op zou eten, want de wolf hield daar vreeselijk veel van. Oud Bovetje nam dus een kloek besluit en verborg al zijn kindertjes heel goed, opdat de wolf ze niet zou kunnen vinden. Zoo zette hij er een op de tafel, een onder de tafel, een op den schoorsteen, een onder den schoorsteen, een in de bedstee, een onder de bedstee, een op den stoel, een onder den stoel, een in de braadpan, een op de braadpan, een op de melkkan, een in de melkkan en een onder de melkkan. Kortom, de kindertjes waren uitstekend verstopt. Nu zei Oud-Bovetje tegen de kindertjes: "Als de wolf nu aan de deur klopt en roept: 'Kindertjes, kindertjes! Doe open!' dan doe je niet open, maar roept: 'Ik durf niet, de wolf zal me bij-hijten.' Beloof jullie me dat?" "Ja, Oud-Bovetje!" riepen al de kindertjes, "dat beloven we." "Goed," zei Oud-Bovetje, "dag kindertjes!" "Dag Oud-Bovetje," riepen ze en Oud-Bovetje ging heen.
De kindertjes zaten allen héél stil en dorsten zich niet te verroeren, schoon vooral de jongeheer in de melkkan en de jongejuffrouw onder de braadpan het erg benauwd hadden. Zij hoopten dus maar, dat de wolf niet zou komen, maar jawel, tien minuten later wordt er geklopt, héél hard geklopt en een schorre wolvenstem roept: "Kindertjes, kindertjes, doe o-hopen!" De kindertjes waren stijf van schrik. Eindelijk riep die in de melkkan: "Ik du-hurf niet, de wolf zal me bij-hijten!" Nu herhaalde de wolf zijn vreeselijk geroep nog drie keer en telkens herhaalden de kindertjes hetzelfde, want ze wilden niet graag, dat de wolf hen zou bijten. Eindelijk begon 't den wolf te vervelen, hij had veel boodschappen dien middag en 't duurde hem te lang. Hij nam een aanloopje, blies vreeselijk hard, zodat de deur met een verbazenden knal van puren schrik openvloog, trad binnen en at al de kindertjes op tot zelfs die in de melkkan. Daardoor werd de wolf natuurlijk vreeselijk dik, zóó dik, dat zijn overjas haast niet toe kon.
Daar kwam opeens Oud-Bovetje thuis. Met één enkele blik overzag hij den toestand en riep: "Waar, waar zijn mijn kindertjes?" Niemand gaf antwoord. "Jij hebt ze opgegeten," zei Oud-Bovetje tot den wolf, "ja, ik zie het wel." Oud Bovetje nam toen een groot mes dat toevallig op tafel lag en sneed den buik van den wolf open en een voor een huppelden de kindertjes er uit; vroolijk en gezond en wel. Dat was een vreugde. Oud-Bovetje omhelsde ze allemaal, gaf den wolf een naald en draad om zijn buik weer toe te naaien en de wolf ging heen en kwam nooit weer terug en Oud-Bovetje leefde heel gelukkig met zijn kindertjes. En dit is nu de ware geschiedenis van Oud-Bovetje.
Onderwerp
AT 0123 - The Wolf and the Kids
AT 0123 - The Wolf and the Kids 
ATU 0123 - The Wolf and the Kids.
ATU 0123 - The Wolf and the Kids.
Beschrijving
Oud-Bovetje heeft veel kindertjes, die hij voor de wolf verbergt als hij weg moet en zegt hen de deur niet te openen. De wolf blaast echter de deur open en vreet alle kindertjes op en wordt met een dikke buik gevonden door Oud-Bovetje, die met een groot mes de buik opensnijdt, waarop de kinderen naar buiten huppelen. De wolf krijgt naald en draad om zijn eigen buik weer dicht te naaien.
Bron
Collectie Boekenoogen (archief Meertens Instituut)
Commentaar
januari 1894
In een eerdere brief schrijft Noordwal: Kent U de sprookjes van Oud Boventje en Ruige Kauwit? Die zijn al verbazend oud, vooral oud Boventje, daar mijn grootpapa zijne kinderen al van vertelde toen zij nog op de knie reden. Mijn grootpapa is al jaren dood en werd geboren in de vorige eeuw, prettiger gedachtenis.
Het sprookje van Oud Bovetje (niet Boventje, ik had me vergist) is van het manneke, dat al zijn kinderen uit vrees voor de wolf verstopte en ze naderhand uit den buik van den wolf haalde. Als u dit al kent, behoef ik 't niet uit te schrijven. Kent u 't niet, ben ik volgaarne er toe bereid. (...) Oud Bovetje ken ik uitvoeriger.
Boven de titel staat nog geschreven: En nu Oud Bovetje dat er heelemaal bij in zou schieten. Het is volkstümlich.
Zie onder Beeld voor een foto van de schrijfster.
Het sprookje van Oud Bovetje (niet Boventje, ik had me vergist) is van het manneke, dat al zijn kinderen uit vrees voor de wolf verstopte en ze naderhand uit den buik van den wolf haalde. Als u dit al kent, behoef ik 't niet uit te schrijven. Kent u 't niet, ben ik volgaarne er toe bereid. (...) Oud Bovetje ken ik uitvoeriger.
Boven de titel staat nog geschreven: En nu Oud Bovetje dat er heelemaal bij in zou schieten. Het is volkstümlich.
Zie onder Beeld voor een foto van de schrijfster.
The Wolf and the Kids
Naam Overig in Tekst
Oud-Bovetje
Oud-Bovetje
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22