Hoofdtekst
De Wolf en de Vos.
In de tied, dat de dieren nog praoten konnen, was er ies 'n wolf en 'n vos. Zee hadden 't eten binnen en laggen laank uut in de zunne te braoden. De vos vertelde, dat hij de veurige nacht ân 't vechten 'ewest was mit de honnen van 'n boer, maor dat hij er slecht of'ekoemen was; want de boer was zien honnen koemen helpen. "En as de minschen er heur mit bemeuien," zee de vos, "dan is 't gewoonlik mis; want teugen 'n minsche kù'j niks begunnen."
"Och, wat zol 't mij wezen!" zee de wolf, "iej bin ook zoo bange as 'n wezeltien. 't Mos mij maor ies gebeuren, ik zol ze de tanen laoten zien. Maor zee weten wel, dà'k neet zoo mak binne. Zee gaon mij uut de weg. Ik hè nog nooit 'n minsche 'ezien."
"Poch maor neet zoo hard," zee de vos, "'t zol oe wel net gaon as mij. Ik wol wel ies, dà'j 'n minsche teugenkwammen."
"Dat wò'k ook," zee de wolf.
"Nou, à'k er oe 'n plezier mit kan doen," zee de vos, "dan zà'k oe wel ies 'n minsche laoten zien. Gaot morgenochend vrog maor mit mij."
"Best," zee de wolf.
D' aandere morgen gingen ze vrog op reize. 't Duurde neet lange of zee kwammen 'n old man teugen.
"Is dat 'n minsche?" vreug de wolf.
"Nee," zee de vos, "dat is 'n minsche 'ewest."
'n Oogenblikkien laeter kwammen ze 'n kiend teugen.
"Is dat 'n minsche?" vreug de wolf weer.
"Nee," zee de vos, "dat mot nog 'n minsche worden."
Nog weer wat laeter kwam er 'n jaeger ân.
"Is dat dan 'n minsche?" vreug de wolf.
"Ja, dat is 'n minsche," zee de vos, "trek er nou maor dapper op lus. Ik zal oe hier wel zoo lange wachten."
De wolf gink op 'n loopien op de jaeger of, maor dee hadde hom gaauw in 't vezier en doe hij hom onder 't schot hadde — paf! — daor kreeg hij de volle laedinge in zien huud. "Hé!" docht de wolf, "wat gooit dee vent mij daor mit kleine steenties!" Maor hij gaf de moed daodelik neet verleuren en vleug weer op de jaeger ân. Paf! nog 'n schot — vlak in de kop. "Nou gooit hij mij werachtig zaand in de oogen," docht de wolf, maor hij gaf 't nog neet op en in 'n paer sprungen was hij bij de jaeger. Maor dee, ook neet links, truk gaauw zien saobel, en daor raanselde hij de wolf zoo ofgedreedekseld mit, dat het aarme beest één bloed en al bloed was en zo hard as hij kon op de vlocht gink.
"Nou, hoe is 't 'egaon?" vreug de vos; "he'j hom goed te pakken 'had?"
"Och, praot er mij neet van," zee de wolf; "dat ha'k nooit 'edocht, dat 'n minsche zoo kwaod was. Eerst nam hij 'n lange piepe, en daor bleus hij in, en doe was 't net, o'k wel honderd naolden in mien lichem kreeg. Dat deed hij zoo twee maol. En doe'k bij hom was, greep hij 'n ribbe uut zien lief, en overal daor hij er mij mit ânraekte, gink 't er deur. Nee, dat was neet om uut te holden."
"Zù'j 't mij nou nog weer teugenstrieden, dat er teugen 'n minsche niks te begunnen is?" vreug de vos.
Maor de wolf gaf in 't g'eel gien antwoord. Hij zat maor zien bloed of te likken en dee net of hij 't neet heurde.
In de tied, dat de dieren nog praoten konnen, was er ies 'n wolf en 'n vos. Zee hadden 't eten binnen en laggen laank uut in de zunne te braoden. De vos vertelde, dat hij de veurige nacht ân 't vechten 'ewest was mit de honnen van 'n boer, maor dat hij er slecht of'ekoemen was; want de boer was zien honnen koemen helpen. "En as de minschen er heur mit bemeuien," zee de vos, "dan is 't gewoonlik mis; want teugen 'n minsche kù'j niks begunnen."
"Och, wat zol 't mij wezen!" zee de wolf, "iej bin ook zoo bange as 'n wezeltien. 't Mos mij maor ies gebeuren, ik zol ze de tanen laoten zien. Maor zee weten wel, dà'k neet zoo mak binne. Zee gaon mij uut de weg. Ik hè nog nooit 'n minsche 'ezien."
"Poch maor neet zoo hard," zee de vos, "'t zol oe wel net gaon as mij. Ik wol wel ies, dà'j 'n minsche teugenkwammen."
"Dat wò'k ook," zee de wolf.
"Nou, à'k er oe 'n plezier mit kan doen," zee de vos, "dan zà'k oe wel ies 'n minsche laoten zien. Gaot morgenochend vrog maor mit mij."
"Best," zee de wolf.
D' aandere morgen gingen ze vrog op reize. 't Duurde neet lange of zee kwammen 'n old man teugen.
"Is dat 'n minsche?" vreug de wolf.
"Nee," zee de vos, "dat is 'n minsche 'ewest."
'n Oogenblikkien laeter kwammen ze 'n kiend teugen.
"Is dat 'n minsche?" vreug de wolf weer.
"Nee," zee de vos, "dat mot nog 'n minsche worden."
Nog weer wat laeter kwam er 'n jaeger ân.
"Is dat dan 'n minsche?" vreug de wolf.
"Ja, dat is 'n minsche," zee de vos, "trek er nou maor dapper op lus. Ik zal oe hier wel zoo lange wachten."
De wolf gink op 'n loopien op de jaeger of, maor dee hadde hom gaauw in 't vezier en doe hij hom onder 't schot hadde — paf! — daor kreeg hij de volle laedinge in zien huud. "Hé!" docht de wolf, "wat gooit dee vent mij daor mit kleine steenties!" Maor hij gaf de moed daodelik neet verleuren en vleug weer op de jaeger ân. Paf! nog 'n schot — vlak in de kop. "Nou gooit hij mij werachtig zaand in de oogen," docht de wolf, maor hij gaf 't nog neet op en in 'n paer sprungen was hij bij de jaeger. Maor dee, ook neet links, truk gaauw zien saobel, en daor raanselde hij de wolf zoo ofgedreedekseld mit, dat het aarme beest één bloed en al bloed was en zo hard as hij kon op de vlocht gink.
"Nou, hoe is 't 'egaon?" vreug de vos; "he'j hom goed te pakken 'had?"
"Och, praot er mij neet van," zee de wolf; "dat ha'k nooit 'edocht, dat 'n minsche zoo kwaod was. Eerst nam hij 'n lange piepe, en daor bleus hij in, en doe was 't net, o'k wel honderd naolden in mien lichem kreeg. Dat deed hij zoo twee maol. En doe'k bij hom was, greep hij 'n ribbe uut zien lief, en overal daor hij er mij mit ânraekte, gink 't er deur. Nee, dat was neet om uut te holden."
"Zù'j 't mij nou nog weer teugenstrieden, dat er teugen 'n minsche niks te begunnen is?" vreug de vos.
Maor de wolf gaf in 't g'eel gien antwoord. Hij zat maor zien bloed of te likken en dee net of hij 't neet heurde.
Onderwerp
AT 0157 - Learning to fear men 
AT 0157 - Learning to fear men 
ATU 0157 - Animals Learn to Fear Men
ATU 0157 - Animals Learn to Fear Men
Beschrijving
De vos waarschuwt de wolf voor de mensen, deze wil er een zien en de vos neemt hem mee. Eerst komt een oude man, die is een mens geweest, aldus de vos, dan komt een kind, dat moet nog een mens worden. Tenslotte komt een jager, dat is een mens; de wolf gaat eropaf, wordt beschoten en met de sabel geslagen en vlucht weg en jammert tegen de vos.
Bron
Collectie Boekenoogen (archief Meertens Instituut) (eigen uitgave in ongedateerde Volks-courant N°10)
Commentaar
eind 19e eeuw
Learning to fear men
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22