ZEEUW001 - Meerminnen

Van de visschers van Westen Schouwen wordt verteld dat ze zóó rijk waren, zóó rijk als de zee diep. Daarom waren ze zoo barre trotsch en hoveerdig, dat ze voor hun schepen zilveren spijkers namen, en op hun schoenen gouden gespen droegen. Ze waren echter niet alleen hooveerdig maar ook wreed, luister maar.
Eens vingen ze in hun netten een meermin, - je weet, die kunnen niet op het land leven - daarom klaagde en smeekte ze ook om weer vrijgelaten te worden. De meerman zwom wanhopig om het schip, en volgde het tot in de haven, maar de visschers lachten en lieten zich niet vermurwen. Ze brachten het zeewijf aan wal, en de meerman zag haar op de kade sterven. Toen wierp hij een handvol zand en wier in de haven, en profeteerde:

Schouwen, Schouwen, 't sal je rouwen,
Dat je mijne vrouw houwe!
't Rieke Schouwen sal vergaen
Alleen de toren blijven staen!

Sindsdien is de haven verzand en de hartelooze visschers werden zoo arm, dat ze als bedelaars door het eiland moesten trekken.

SINSAG 0031 - Die Prophezeiung des Meerweibes    SINSAG 0031 - Die Prophezeiung des Meerweibes   

Hoogmoedige vissers van Westerschouwen vangen een meermin, en weigeren haar aan haar echtgenoot terug te geven. De meermin sterft, en de meerman profeteert de ondergang. Inderdaad verzandt de haven spoedig en de vissers vervallen tot armoede.

J.R.W. en M. Sinninghe: Zeeuwsch sagenboek. Zutphen 1933, p. 5-6

voor 1933

Zie onder Beeld voor een houtsnede van de vissers en de meermin.

Die Prophezeiung des Meerweibes

Westen Schouwen    Westen Schouwen   

Westenschouwen    Westenschouwen   

Westerschouwen    Westerschouwen   

2013-03-01 14:46:20