Hoofdtekst
Van het zilveren been.
Er was eens een heer en die had in den oorlog zijn been verloren. Hij was schatrijk en daarom liet hij in plaats van het afgezette been niet een gewoon houten, maar een zilveren been maken. Zoo kon hij dus weer overal komen waar hij wilde. Maar omdat hij grootsch was op zijn been en het aan iedereen wou toonen, was hij altijd op straat en overal waar wat te doen was, en zoo kwam het dat hij zijn zaken verwaarloosde en zijn geld verkwistte, zoodat hij ten slotte doodarm werd. Toen hij stierf had hij niets meer over dan zijn zilveren been.
Hij had echter in zijn testament bepaald dat het been met hem begraven moest worden en dat gebeurde dan ook. Maar zijn erfgenamen waren boos, want nu hij zijn geld zoo roekeloos had verdaan, had hij hun toch tenminste zijn been kunnen laten.
Toen werd op een goeien nacht het zilveren been gestolen. Niemand wist wie het gedaan had en de man met het zilveren been zelf ook niet. Maar na dien tijd kon hij niet meer rustig in het graf liggen en elken nacht kwam hij spoken en hij riep dan met een akelig klagende stem: "Me beentje! Me beentje! Wie heeft me beentje?" En alle nachten werd zijn stem naarder en klaaglijker, en hij riep maar aldoor: "Me beentje! Me beentje! Me zilveren beentje!" Maar eindelijk op een nacht, toen hij weer klaagde: "Me beentje! Me beentje! Wie heeft me beentje?" riep hij opeens: "Jij! hebt me beentje!" (Dit "Jij" wordt plotseling met stemverheffing gezegd om den toehoorder te verschrikken, waarom het vertelsel dan ook bij voorkeur in schemerdonker wordt verteld.)
Er was eens een heer en die had in den oorlog zijn been verloren. Hij was schatrijk en daarom liet hij in plaats van het afgezette been niet een gewoon houten, maar een zilveren been maken. Zoo kon hij dus weer overal komen waar hij wilde. Maar omdat hij grootsch was op zijn been en het aan iedereen wou toonen, was hij altijd op straat en overal waar wat te doen was, en zoo kwam het dat hij zijn zaken verwaarloosde en zijn geld verkwistte, zoodat hij ten slotte doodarm werd. Toen hij stierf had hij niets meer over dan zijn zilveren been.
Hij had echter in zijn testament bepaald dat het been met hem begraven moest worden en dat gebeurde dan ook. Maar zijn erfgenamen waren boos, want nu hij zijn geld zoo roekeloos had verdaan, had hij hun toch tenminste zijn been kunnen laten.
Toen werd op een goeien nacht het zilveren been gestolen. Niemand wist wie het gedaan had en de man met het zilveren been zelf ook niet. Maar na dien tijd kon hij niet meer rustig in het graf liggen en elken nacht kwam hij spoken en hij riep dan met een akelig klagende stem: "Me beentje! Me beentje! Wie heeft me beentje?" En alle nachten werd zijn stem naarder en klaaglijker, en hij riep maar aldoor: "Me beentje! Me beentje! Me zilveren beentje!" Maar eindelijk op een nacht, toen hij weer klaagde: "Me beentje! Me beentje! Wie heeft me beentje?" riep hij opeens: "Jij! hebt me beentje!" (Dit "Jij" wordt plotseling met stemverheffing gezegd om den toehoorder te verschrikken, waarom het vertelsel dan ook bij voorkeur in schemerdonker wordt verteld.)
Onderwerp
AT 0366 - The man from the gallows 
AT 0366 - The man from the gallows 
ATU 0366 - The Man from the Gallows.
ATU 0366 - The Man from the Gallows.
Beschrijving
Een man verliest zijn been en koopt een zilveren been in de plaats. Hij is heel rijk, maar doordat hij zijn geld over de balk smijt, heeft hij op het laatst alleen nog zijn zilveren been over. Wanneer hij sterft zijn zijn erfgenamen boos dat hij zijn zilveren been wil meenemen in zijn graf. Na zijn begrafenis maken ze het graf open en pakken het been beet. Dan klinkt er een vreselijke stem uit het graf die roept: "Mijn been, mijn zilveren been". De erfgenamen hebben nooit meer de moed gehad om naar het kerkhof terug te keren.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 15 (1903), pp. 227-228 N°43
Commentaar
1891
Vgl. CBOEK132
The man from the gallows
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20