Hoofdtekst
Van den gewaanden doode.
Er was een notaris die er warmpjes in zat, en die trouwde met een jonge vrouw. Dat ging een poosje goed, maar toen begon de man jaloersch te worden en geloofde hij dat ze het met een ander hield. Hij dacht van met zijn klerk; dus hij lag op de loer, maar hij kon ze niet betrappen. Het spreekt vanzelf dat het toen in dat huishouden een bedroefd leven was. Hij wou met alle geweld er achter komen, en dat lukte maar niet. Op het laatst kreeg hij een idee. Hij liet een grafkelder maken, "want," zei hij, "ik word al een dagje ouder en je kunt nooit weten wat er gebeurt." Werkelijk werd hij een poos later ziek, of liever: hij hield zich met opzet zoo, en eindelijk deed hij net of hij dood ging. Toen werd hij begraven, dat spreekt.
Maar wat gebeurt? De grafbaas, die het opzicht had over het kerkhof, had wel gemerkt dat de zaak niet richtig was, want van te voren was er telkens in stilte van allerlei naar den grafkelder gebracht. Nou kon-je maar door een uitgang uit het kerkhof komen en wel door de poort. Toen de man dus goed en wel begraven was, hield de grafbaas de wacht. En ja, 's avonds om elf uur daar kwam sinjeur uit den kelder. De ander op hem af en vraagt: "Wat moet je?" "Ik ga wandelen," zeit hij met een grafstem. "O, dat's geen nieuwtje," zeit de ander, "maar zoo gauw al? Anders wachten ze altijd een dag of wat." "Dat kan wel," zeit mijnheer, "maar ik wil er nou uit." "Nee, nee," zeit de grafbaas, "dat beurt niet: eens dood, blijft dood, en die hier is blijft hier." Daar had de ander natuurlijk geen zin in; dus die begon op te spelen en eindelijk te vechten. Maar toen nam de grafbaas een dikken knuppel en sloeg hem hartsteken dood. Zoo legde hij er toch op het laatst het loodje bij en kon zijn weeuwtje voortaan een ongestoord leven hebben.
Er was een notaris die er warmpjes in zat, en die trouwde met een jonge vrouw. Dat ging een poosje goed, maar toen begon de man jaloersch te worden en geloofde hij dat ze het met een ander hield. Hij dacht van met zijn klerk; dus hij lag op de loer, maar hij kon ze niet betrappen. Het spreekt vanzelf dat het toen in dat huishouden een bedroefd leven was. Hij wou met alle geweld er achter komen, en dat lukte maar niet. Op het laatst kreeg hij een idee. Hij liet een grafkelder maken, "want," zei hij, "ik word al een dagje ouder en je kunt nooit weten wat er gebeurt." Werkelijk werd hij een poos later ziek, of liever: hij hield zich met opzet zoo, en eindelijk deed hij net of hij dood ging. Toen werd hij begraven, dat spreekt.
Maar wat gebeurt? De grafbaas, die het opzicht had over het kerkhof, had wel gemerkt dat de zaak niet richtig was, want van te voren was er telkens in stilte van allerlei naar den grafkelder gebracht. Nou kon-je maar door een uitgang uit het kerkhof komen en wel door de poort. Toen de man dus goed en wel begraven was, hield de grafbaas de wacht. En ja, 's avonds om elf uur daar kwam sinjeur uit den kelder. De ander op hem af en vraagt: "Wat moet je?" "Ik ga wandelen," zeit hij met een grafstem. "O, dat's geen nieuwtje," zeit de ander, "maar zoo gauw al? Anders wachten ze altijd een dag of wat." "Dat kan wel," zeit mijnheer, "maar ik wil er nou uit." "Nee, nee," zeit de grafbaas, "dat beurt niet: eens dood, blijft dood, en die hier is blijft hier." Daar had de ander natuurlijk geen zin in; dus die begon op te spelen en eindelijk te vechten. Maar toen nam de grafbaas een dikken knuppel en sloeg hem hartsteken dood. Zoo legde hij er toch op het laatst het loodje bij en kon zijn weeuwtje voortaan een ongestoord leven hebben.
Onderwerp
AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead 
AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead 
ATU 1711* - The Brave Shoemaker
ATU 1711* - The Brave Shoemaker
Beschrijving
Een rijke heer verdenkt zijn jonge vrouw van overspel, maar het lukt hem niet om haar te betrappen. Dan verzint hij een list: hij laat een grafkelder bouwen. Vervolgens doet hij alsof hij ziek is en dood gaat, en laat zich in de grafkelder bijzetten. De doodgraver merkt dat er steeds voedsel naar de grafkelder wordt gebracht. Hij begrijpt dat hier iets niet klopt en hij gaat op wacht staan. 's Nachts komt de heer de grafkelder uitlopen, maar de doodgraver verspert hem de weg. De doodgraver weigert de heer door te laten: wie dood is, is dood, en wie hier is, die blijft hier. Waarop de doodgraver de heer met een knuppel doodslaat. Hierna leidt de weduwe een rustig leven.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 18 (1906), pp. 70-71 N°86
Commentaar
[6 januari 1902 in brief van 25 april] 1902
vgl. CBAK0334
A Wood-cutter does not Fear the Dead
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20