BOEKV137 - Van de verbrande spoken.

Van de verbrande spoken.

In een kasteel spookte het; en wat men ook deed om daar een eind aan te maken, niets baatte. Iederen avond hielden de spoken bal en dansten vroolijk met mekaar.
Op het laatst ging iemand er heen en die nam wat zakdoeken, terpentijn en een kaars mee. Toen de spoken kwamen begon hij met hen mee te dansen en zwaaide met zijn zakdoek. Dat deden de anderen hem toen na. Daarop nam hij de terpentijn en deed die op zijn zakdoek en ook op die van hen, en meteen goot hij ook wat op hun kleeren. Toen ze zoo weer een poosje gedanst hadden, nam hij de kaars, stak die aan en stak toen daarmee den heelen boel in brand. Nou, terpentijn wil wel branden! De spoken brandden zich dus leelijk en sinds dien tijd zijn ze verdwenen.

In een kasteel spookt het: elke nacht dansen er de spoken. Niemand was er ooit in geslaagd ze te verjagen. Een man gaat het kasteel in met zakdoeken, terpentijn en een kaars. Hij danst mee met de spoken en zwaait met zijn zakdoek. De spoken doen hem na. De man doet terpentijn op zijn zakdoek, en op hun zakdoeken en kleren. Vervolgens steekt hij de spoken met zijn kaars in brand. Zo zijn de spoken verdreven.

G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 19 (1907-1908), pp. 64-65 N°109

1901

vgl. CBAK0285

2013-03-01 14:46:20