Hoofdtekst
Van begraven schatten. A.
Mijn vader heeft mij dikwijls verteld, dat er om de Zuid een boerenplaats was waar het spookte. Geen mensch kon het er dan ook houden. Op laatst woonde er dan toch weer een boer in, maar die spokerij was ook hem natuurlijk niets naar zijn zin. Maar hij en geen van de huisgenooten dorst er wat tegen te doen.
Nog zoo heel lang woonde hij er niet, toen er een oude soldaat, arm en grijs, aan de deur kwam bedelen. "Zoo," zei de boer, "nou zie ik dat het spreekwoord waar is: Jong soldaat, oud bedelaar! Maar zoo'n vent als jij moet ik net hebben. Want je moet weten dat het spookt hier. Voor spoken zal een soldaat wel niet bang wezen." "O," zei de soldaat, "ik heb nog wel wat anders gezien als een spook!" En ze spraken dus af dat hij 's nachts zou blijven waken.
Toen het avond werd kreeg de soldaat een flesch wijn en den bijbel bij zich, en ging zitten lezen.
Klokslag twaalf uur hoorde hij een verschrikkelijk leven en het duurde niet lang of er kwamen zes man binnen met uitgetrokken sabel. En dat waren maar niet de eersten de besten, maar er was een kolonel en een grootmajoor bij, en een kapitein en nog andere officieren. De soldaat salueerde natuurlijk, maar ze deden net of ze hem niet zagen. Ze liepen de kamer over en de deur uit, en hij hen achterna. Dat ging regelrecht naar den hooiberg. Daar begonnen ze met hun sabels een gat te graven, en toen dat diep genoeg was, haalden ze er een ketel uit, afgestreken vol met goudgeld. Direct daarna zetten ze den ketel er weer in, maakten het gat dicht en gingen weer langs denzelfden weg terug.
's Morgens zei de soldaat tegen den boer niets, maar tegen den knecht zei hij: "Wil-je me helpen, dan krijg-je ook je portie." Ze gingen stil naar den hooiberg, maar er was niet te zien dat er 's nachts gegraven was. Toch gingen ze aan het werk, en jawel, na een poosje vonden ze den ketel, haalden dien er uit en maakten het gat weer toe.
's Nachts bleven ze samen waken. Weer kwamen de spoken, weer gingen ze naar den hooiberg, weer groeven ze; maar toen ze niets vonden, maakten ze rechtsomkeert en zijn er nooit weer geweest.
"Nou," zei de boer, "als je hier wonen wilt, dan kan-je geld krijgen om koeien te koopen." "Ik wil hier wel blijven," zei de soldaat, "maar geld hoef-je niet te geven, want dat heb ik zat."
Mijn vader heeft mij dikwijls verteld, dat er om de Zuid een boerenplaats was waar het spookte. Geen mensch kon het er dan ook houden. Op laatst woonde er dan toch weer een boer in, maar die spokerij was ook hem natuurlijk niets naar zijn zin. Maar hij en geen van de huisgenooten dorst er wat tegen te doen.
Nog zoo heel lang woonde hij er niet, toen er een oude soldaat, arm en grijs, aan de deur kwam bedelen. "Zoo," zei de boer, "nou zie ik dat het spreekwoord waar is: Jong soldaat, oud bedelaar! Maar zoo'n vent als jij moet ik net hebben. Want je moet weten dat het spookt hier. Voor spoken zal een soldaat wel niet bang wezen." "O," zei de soldaat, "ik heb nog wel wat anders gezien als een spook!" En ze spraken dus af dat hij 's nachts zou blijven waken.
Toen het avond werd kreeg de soldaat een flesch wijn en den bijbel bij zich, en ging zitten lezen.
Klokslag twaalf uur hoorde hij een verschrikkelijk leven en het duurde niet lang of er kwamen zes man binnen met uitgetrokken sabel. En dat waren maar niet de eersten de besten, maar er was een kolonel en een grootmajoor bij, en een kapitein en nog andere officieren. De soldaat salueerde natuurlijk, maar ze deden net of ze hem niet zagen. Ze liepen de kamer over en de deur uit, en hij hen achterna. Dat ging regelrecht naar den hooiberg. Daar begonnen ze met hun sabels een gat te graven, en toen dat diep genoeg was, haalden ze er een ketel uit, afgestreken vol met goudgeld. Direct daarna zetten ze den ketel er weer in, maakten het gat dicht en gingen weer langs denzelfden weg terug.
's Morgens zei de soldaat tegen den boer niets, maar tegen den knecht zei hij: "Wil-je me helpen, dan krijg-je ook je portie." Ze gingen stil naar den hooiberg, maar er was niet te zien dat er 's nachts gegraven was. Toch gingen ze aan het werk, en jawel, na een poosje vonden ze den ketel, haalden dien er uit en maakten het gat weer toe.
's Nachts bleven ze samen waken. Weer kwamen de spoken, weer gingen ze naar den hooiberg, weer groeven ze; maar toen ze niets vonden, maakten ze rechtsomkeert en zijn er nooit weer geweest.
"Nou," zei de boer, "als je hier wonen wilt, dan kan-je geld krijgen om koeien te koopen." "Ik wil hier wel blijven," zei de soldaat, "maar geld hoef-je niet te geven, want dat heb ik zat."
Onderwerp
SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz. 
SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz. 
Beschrijving
Een boer woont in een boerderij waar het spookt. Als een oude soldaat komt bedelen, vraagt de boer of hij wil waken. Om middernacht ziet de soldaat zes spoken voorbij komen; hoge militairen die met hun sabels een gat gaan graven bij de hooiberg. De spoken halen een ketel met gouden munten omhoog en verstoppen hem weer. 's Ochtends vraagt de soldaat de knecht om mee te helpen graven. Bij de hooiberg vinden ze de ketel met goud en nemen die mee. 's Nachts komen de spoken weer graven, maar vinden niets en keren niet meer terug. De boer is tevreden en biedt de soldaat onderdak en beloning. De soldaat accepteert het onderdak, maar geld heeft hij inmiddels genoeg.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 19 (1907-1908), pp. 151-152 N°118A
Commentaar
1903
vgl. CBAK0376
Verteller: een [90 jaar] oude man.
Verteller: een [90 jaar] oude man.
Der verborgene Schatz.
Naam Overig in Tekst
Uitdammer
Uitdammer
de Zuid
de Zuid
[Zuiderwoude?]
[Zuiderwoude?]
Bijbel
Bijbel
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20