Hoofdtekst
Van een Weerwolf.
Op de Achterste hoef woonde indertijd een boer, en die boer had een knecht, en dat was een weerwolf. Op een eigenaardige manier zijn ze daar achter gekomen.
Die knecht vrijde met een meid uit de buurt. Eens waren die twee samen buiten dorps (1) geweest en 't was al tusschen licht en donker toen ze op huis aan gingen. Ze waren al niet meer zoo heel ver van huis toen voelde hij een onweerstaanbare lust om weerwolf te worden; maar de meid merkte het natuurlijk niet. Hij zei tot haar: "Ik moet hier eens effekens (2) van den weg af bij genen boer zijn; ga gij maar door: ik zal u wel inhalen. Maar komt ge soms een kwaden hond tegen, die op u aan bijt, gooit hem dan mijn zakdoek toe; dien zal hij misschien wel vatten. En loopt gij maar gauw door."
Zoo gezegd, zoo gedaan. Hij gaat weg, en een oogenblik later ziet ze een grooten hond die op haar aanvliegt. Maar ze gooit hem den zakdoek toe; het dier pakt dien en bijt hem kapot, en zij gaat er onderwijl vandoor.
Toen de zakdoek verscheurd was, werd de weerwolf weer stillekens aan mensch, en ging zijn lief achterna, die hij inhaalde en thuis bracht, terwijl zij hem het gebeurde vertelde.
Zoo kwamen ze dan thuis, waar het geval natuurlijk nogmaals besproken werd, ofschoon hij er niet veel praat over hebben wou. Hij bleef op het avondeten. Onder het maal zagen ze de stukken van den verscheurden zakdoek tusschen zijn tanden zitten en merkten zoo dat hij de weerwolf was.
Later is hij van die lastige eigenschap afgekomen, en wel op de volgende manier.
Zooals men weet bezitten de weerwolven een band dien ze om het lijf doen wanneer ze zich willen veranderen. Op een goeie keer had de boer, bij wien hij woonde, hem ver van huis ergens naar toe gezonden; en toen hij weg was, vond de boer den band. Dadelijk liet hij den oven gloeiend heet stoken. De buren werden er bij geroepen en de band in den gloeienden oven geworpen. Op welke manier wist niemand, maar op hetzelfde oogenblik stond de knecht bij den oven en wilde er in loopen, om den band er uit te halen. Doch alleman pakte hem en hield hem vast, met de grootste moeite, want hij rukte en scheurde om los te komen, tot eindelijk de band geheel en al verbrand was. Toen was de macht verbroken en werd hij weder kalm en was nu voor goed van de weerwolverij af.
1. naar een ander dorp. 2. eventjes.
Op de Achterste hoef woonde indertijd een boer, en die boer had een knecht, en dat was een weerwolf. Op een eigenaardige manier zijn ze daar achter gekomen.
Die knecht vrijde met een meid uit de buurt. Eens waren die twee samen buiten dorps (1) geweest en 't was al tusschen licht en donker toen ze op huis aan gingen. Ze waren al niet meer zoo heel ver van huis toen voelde hij een onweerstaanbare lust om weerwolf te worden; maar de meid merkte het natuurlijk niet. Hij zei tot haar: "Ik moet hier eens effekens (2) van den weg af bij genen boer zijn; ga gij maar door: ik zal u wel inhalen. Maar komt ge soms een kwaden hond tegen, die op u aan bijt, gooit hem dan mijn zakdoek toe; dien zal hij misschien wel vatten. En loopt gij maar gauw door."
Zoo gezegd, zoo gedaan. Hij gaat weg, en een oogenblik later ziet ze een grooten hond die op haar aanvliegt. Maar ze gooit hem den zakdoek toe; het dier pakt dien en bijt hem kapot, en zij gaat er onderwijl vandoor.
Toen de zakdoek verscheurd was, werd de weerwolf weer stillekens aan mensch, en ging zijn lief achterna, die hij inhaalde en thuis bracht, terwijl zij hem het gebeurde vertelde.
Zoo kwamen ze dan thuis, waar het geval natuurlijk nogmaals besproken werd, ofschoon hij er niet veel praat over hebben wou. Hij bleef op het avondeten. Onder het maal zagen ze de stukken van den verscheurden zakdoek tusschen zijn tanden zitten en merkten zoo dat hij de weerwolf was.
Later is hij van die lastige eigenschap afgekomen, en wel op de volgende manier.
Zooals men weet bezitten de weerwolven een band dien ze om het lijf doen wanneer ze zich willen veranderen. Op een goeie keer had de boer, bij wien hij woonde, hem ver van huis ergens naar toe gezonden; en toen hij weg was, vond de boer den band. Dadelijk liet hij den oven gloeiend heet stoken. De buren werden er bij geroepen en de band in den gloeienden oven geworpen. Op welke manier wist niemand, maar op hetzelfde oogenblik stond de knecht bij den oven en wilde er in loopen, om den band er uit te halen. Doch alleman pakte hem en hield hem vast, met de grootste moeite, want hij rukte en scheurde om los te komen, tot eindelijk de band geheel en al verbrand was. Toen was de macht verbroken en werd hij weder kalm en was nu voor goed van de weerwolverij af.
1. naar een ander dorp. 2. eventjes.
Onderwerp
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch. 
Beschrijving
Een jongeman is een weerwolf. Wanneer hij wandelt met zijn meisje, voelt hij aankomen dat hij zal veranderen. Hij stuurt haar verder en waarschuwt haar voor een grote hond. Zij moet hem zijn zakdoek toewerpen, dan kan het meisje vluchten. Later zien zij en haar familie echter dat de stukken zakdoek tussen de tanden van de jongeman zitten. Weerwolven hebben altijd een band om hun middel. De boer, bij wie de jongeman in dienst is, verbrandt de band. De weerwolf probeert nog in het vuur te komen, maar hij wordt tegengehouden. Wanneer de band verbrand is, is de jongeman weer een gewoon mens.
Bron
G.J. Boekenoogen 'Nederlandse sprookjes en vertelsels' in: Volkskunde 20 (1909), pp. 112-113 N°127
Commentaar
1896
vgl. CBOEK091
Das zerbissene Tuch & SINSAG 0824: Die verbrannte Haut
Naam Overig in Tekst
Achterste hoef
Achterste hoef
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20