BOEKV200 - Fabel van Stroyken ende Koltjen-vier

Fabel van Stroyken ende Koltjen vier
Toe gheeygent aen een Nonneken.

Stemme: Somes nous pas bien heureux.

Stroyken ende Koltjen vier
Ghingen wandelen te samen,
En sy kouten, en sy namen
Met malkander' groot playsier.
Koltjen vier seyd' tegen Stroyken:
"V Geselschap doet my deught,
Als ick by u ben, myn Proyken,
Springht myn hertjen op van Vreught.

Ick die altydt lagh in schouw,
Ick die altydt t'huys moest blyven,
Ick magh nu genucht bedryven,
Ick magh wandelen gaen nouw,

Ick die dikwils word' gesteken
In Innokens Lolle pot ,
Magh nu uyt gaen, magh nu spreken,
'k Ben nu uyt geraeckt uyt 't slot."

Stroyken seyd' tot Koltjen vier:
"G'hebt myn stroyen hert' onsteken
Door uw soet en aerdigh spreken,
Uwe spraeck is vol plaisier
Ghy zyt sulck' een soete Fieltjen
Soo vol van bevalligheydt.
'k Sweir u by myn stroye Zieltjen,
Dat ghy zyt myn vrolyckheydt.

Ick arm Stroyken die altydt
Decken moet de Boere schueren,
En 't quaedt weder moet besueren
Magh nu syn met u verblydt,
Die van Peerden ende Koeyen
Vuyl gemaeckt wirt in den stal
Magh met u in welde vloeyen,
Ende maken bly gheschal."

Koltjen vier seyt: "'k Ben soo bly,
Dat ghy kont myn liefde voyen, (1)
Dat gy mynen brandt doet gloeyen
Ende liefde draeght tot my.
My dunckt dat wy met ons byen
Soo vast zyn ghepaert aen een,
Dat ons niemandt en kan schyen
Als de bitter doodt alleen."

't Is ghebeurt op 't selve pas,
Als sy soo fray kouten samen,
Dat s'aen een Rivierken quamen,
Daar geen Brugsken op en was;
Maer ons Stroyken seyd': "Coragi,
En zyt daer-om in gheen pyn,
Ick sal maken de passagi',
Ick sal zelf het Brughsken zyn."

Stroyken gingh hem voor den Bruggh
Over het Rivierken segghen, (2)
't Scheen aen Koltjen vier te legghen: (3)
"Gaet nu over mynen Ruggh'."
Siet eens wat een goede Stroeyken,
Dat 't al over hem laet gaen.
Koltjen vier, geluckigh Proyken,
Hoe staet u dat Stroyken aen?

Koltjen vier was seer playsant;
Koltjen quam met groote schrede

Op de Stroeye Brugg' getrede,
Maer het Stroyke ging in brant,
Koltjen vier en Stroyken vielen
In het midden der Rivier,
Soo verdroncken deês twee zielen,
Stroyken ende Koltjen vier.

Joncker Vier, en Jouffrou Stroy,
Met een droncsken, met een spronghsken,
Met een loncksken, met een voncksken
Steken haest den brant in 't hoy,
Al is 't dat de Dochters schynen
Noch soo schoon en noch soo moy,
Hunne liefde sal verdwynen,
Om dat alle vleesch is hoy.

's Werelts liefd' is hoy en stroy
Die veel van de Wereldt houwen,
Die op 's werelts vreught betrouwen
Die betrouwen 't vier in 't hoy
Daerom is de Bruydt te prysen,
Die haer hert bewaert in 't slot,
En op niemandt en wilt peysen
Als alleen op haren GODT.

1. Lees: voeyen, d. i. voeden. 2. Lees: legghen. 3. Lees: segghen.

AT 0295 - The Bean, the Straw, and the Coal    AT 0295 - The Bean, the Straw, and the Coal   

ATU 0295 - The Bean (Mouse), the Straw, and the Coal.    ATU 0295 - The Bean (Mouse), the Straw, and the Coal.   

Strootje en Kooltje-vuur gaan wandelen, komen bij een riviertje en Strootje gaat als brug liggen voor Kooltje-vuur en brandt door, waardoor beiden in het watger vallen en verdrinken.

G.J. Boekenoogen 'Nederlandsche sprookjes uit de XVIIde en het begin der XVIIIde eeuw' in: Volkskunde 20 (1909), 195-197 N°7 var. 2

1681

Uit: Den Lieffelyken Paradys-voghel tot Godt omhoogh vlieghende, behelsende verscheyde Gheestelycke Liedekens enz., ghecomponeert door den Eerw. Heere DANIEL BELLEMANS, den iv. druck. Tot Brussel, by Jacob vande Velde, achter het stadt-huys' in S. Augustinus 1681, blz. 38. (reeds door Dr. STOETT medegedeeld in het Tijdschr. v. Nederl. Taal- en Letterk. XVIII, 293 vlgg.)

The Bean, the Straw, and the Coal

Strootje    Strootje   

Kooltje-vuur    Kooltje-vuur   

2013-03-01 14:46:20