Hoofdtekst
It lean
Der wie ris in ridder en dy woe to jeijen mei syn freonen. En doe praetten se ôf dat oare moarne yntiid soene se mar fuortgean to jeijen. En de oare moarne doe komme syn freonen der allegear mei har hontsjes en doe soene se fuort, mar dy ridder dy sei: No, jim moatte mar fuortgean, mar ik kin myn houn op 't momint nerges fine. Ik sil him even opsykje, mar ik helje jim aensen wol wer yn. Dat sy setten ôf. En dy ridder dy siket alles ôf om syn hountsje - Max hjitte dy houn - siket alles ôf mar kin him nerges fine. Op 't lêst, ja, hy sjocht oeral en dan sjocht er de glêzen iepen stean fan syn iennichst bern, fan 'e sliepkeamer, en doe giet er der yn en der sjocht er Max gluperich omrinnen mei bloed om 'e bek en 't widske leit op 'e kop. Dat hy seit fuort, hy tinkt fuort, nou hat Max myn iennichst bern deamakke, net. Dat hy krijt syn swurd en hy stekt dwars troch de houn hinne. Dat dy houn dy falt krôljend oer de groun yn syn eigen bloed. Mar yn alle gefallen sonder der by nei to tinken hat er it al dien. En dan sjocht er fierder en dan sjocht er yn dat bêddeguod fan dat omfallen widske syn iennichs berntsje lekker lezen to sliepen. En hy sjocht noch in bytsje fierder en der sjocht er in wolf, forskuord troch Max, hwant Max dy hie syn iennichst bern biskerme troch dy wolf dea to meitsjen. En jonges, doe gong 't him troch alles hinne, hy falt op 'e knibbels by dat hountsje del, it hountsje stekt noch ien kear syn kopke omheech en dan treffe dy troubrune eagen dy ridder. Dan sizze dy egen: Is dit nou 't lean fan 'e minske? Mar dy ridder kin't nergens en nergens mear fine en folgens de geruchten sweeft syn geast noch op de heide fan Bremen. [Transcriptie J. van der Kooi]
(Manuscript Poortinga, Fryske Akademy, verteller P. v.d. Brug, 24-11-1976)
Der wie ris in ridder en dy woe to jeijen mei syn freonen. En doe praetten se ôf dat oare moarne yntiid soene se mar fuortgean to jeijen. En de oare moarne doe komme syn freonen der allegear mei har hontsjes en doe soene se fuort, mar dy ridder dy sei: No, jim moatte mar fuortgean, mar ik kin myn houn op 't momint nerges fine. Ik sil him even opsykje, mar ik helje jim aensen wol wer yn. Dat sy setten ôf. En dy ridder dy siket alles ôf om syn hountsje - Max hjitte dy houn - siket alles ôf mar kin him nerges fine. Op 't lêst, ja, hy sjocht oeral en dan sjocht er de glêzen iepen stean fan syn iennichst bern, fan 'e sliepkeamer, en doe giet er der yn en der sjocht er Max gluperich omrinnen mei bloed om 'e bek en 't widske leit op 'e kop. Dat hy seit fuort, hy tinkt fuort, nou hat Max myn iennichst bern deamakke, net. Dat hy krijt syn swurd en hy stekt dwars troch de houn hinne. Dat dy houn dy falt krôljend oer de groun yn syn eigen bloed. Mar yn alle gefallen sonder der by nei to tinken hat er it al dien. En dan sjocht er fierder en dan sjocht er yn dat bêddeguod fan dat omfallen widske syn iennichs berntsje lekker lezen to sliepen. En hy sjocht noch in bytsje fierder en der sjocht er in wolf, forskuord troch Max, hwant Max dy hie syn iennichst bern biskerme troch dy wolf dea to meitsjen. En jonges, doe gong 't him troch alles hinne, hy falt op 'e knibbels by dat hountsje del, it hountsje stekt noch ien kear syn kopke omheech en dan treffe dy troubrune eagen dy ridder. Dan sizze dy egen: Is dit nou 't lean fan 'e minske? Mar dy ridder kin't nergens en nergens mear fine en folgens de geruchten sweeft syn geast noch op de heide fan Bremen. [Transcriptie J. van der Kooi]
(Manuscript Poortinga, Fryske Akademy, verteller P. v.d. Brug, 24-11-1976)
Onderwerp
AT 0178A - Llewellyn and his dog (The Brahman and the Mongoose) 
AT 0178A - Llewellyn and his dog (The Brahman and the Mongoose) 
ATU 0178A - The Innocent Dog
ATU 0178A - The Innocent Dog
Beschrijving
Een ridder denkt dat zijn trouwe jachthond zijn kind heeft gedood, als hij de wieg omgevallen aantreft en de hond met bloed rond zijn bek. Hij doodt de hond. Dan ziet hij pas dat de hond het ongedeerde kind heeft verdedigd tegen een wolf, die hij gedood heeft. De ridder heeft berouw, en men zegt dat zijn rusteloze geest nog altijd ronddoolt in de buurt van Bremen.
Bron
Manuscript Poortinga, archief Fryske Akademy, verteller P. v.d. Brug, 24-11-1976
Commentaar
24 november 1976
Gezien de naam van de hond en de titel van het verhaal, zal de vertelling wel gebaseerd zijn op de rijmtekst van A.M. Wybenga uit 1933; zie: DVTEX540.
Llewellyn and his dog
afschrift Jurjen van der Kooi
Naam Overig in Tekst
Max
Max
Naam Locatie in Tekst
Bremen
Bremen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21