Hoofdtekst
Die .CLVII. cluchte.
Daer quamen eens veel vogelen tesamen. Ende ieghelijck glorieerde van synder duecht ende gave die si aen hen hadde. Die arent sprack: 'Ghi arme blinde vogelen, ic gae u allen in 't gesichte te boven. Ick wil alsoe hooch vliegen dat uwer geene dat aertrijc sien en sal connen, nochtans wil ick mijn spijse sien, dwelck ick also bevestighen wil: uwer één sal op my sitten.' Ende dat conincsken sadt op hem. Ende die arent voer daermede op in die locht, so hooch als hi coste, ende seyde totten vogelken dat op hem sadt: 'Wat siet gi besonderlijcx op dat aertrijck?' Dat voghelken seyde: 'Ick en sie niet.' Die arent sprack: 'Ick sie mijn spijse, een schaep, ende alle geleden dye daer in syn. Ende tot een waer teecken, soe wil ick nu terstont daer op vallen ende mi versaden. Ende ghi, arme dier, sult daer op sien moeten.' Ende vloech also op dat schaep ende woude eten. Doen was die voghelaer daer ende troc hem dat net over 't hooft, alsoe dat hy ghevangen was. Doen sadt dat coninxken daerbi op eenen tack ende spottene met hem ende seyde: 'Waer is nu u goedt ghesicht daer ghy af glorieert hebt? Ghy groote sodt, hebt ghy den voghelaer ende dat net nyet ghesien? En syn nu dye mijne ende mijnder medeghesellen ooghen nyet beter dan dye uwe, want ghy moet nu sterven.' Aldus vint men veele uutwendighe wijsen, dye nochtans in der daet enckel sotten zijn.
Daer quamen eens veel vogelen tesamen. Ende ieghelijck glorieerde van synder duecht ende gave die si aen hen hadde. Die arent sprack: 'Ghi arme blinde vogelen, ic gae u allen in 't gesichte te boven. Ick wil alsoe hooch vliegen dat uwer geene dat aertrijc sien en sal connen, nochtans wil ick mijn spijse sien, dwelck ick also bevestighen wil: uwer één sal op my sitten.' Ende dat conincsken sadt op hem. Ende die arent voer daermede op in die locht, so hooch als hi coste, ende seyde totten vogelken dat op hem sadt: 'Wat siet gi besonderlijcx op dat aertrijck?' Dat voghelken seyde: 'Ick en sie niet.' Die arent sprack: 'Ick sie mijn spijse, een schaep, ende alle geleden dye daer in syn. Ende tot een waer teecken, soe wil ick nu terstont daer op vallen ende mi versaden. Ende ghi, arme dier, sult daer op sien moeten.' Ende vloech also op dat schaep ende woude eten. Doen was die voghelaer daer ende troc hem dat net over 't hooft, alsoe dat hy ghevangen was. Doen sadt dat coninxken daerbi op eenen tack ende spottene met hem ende seyde: 'Waer is nu u goedt ghesicht daer ghy af glorieert hebt? Ghy groote sodt, hebt ghy den voghelaer ende dat net nyet ghesien? En syn nu dye mijne ende mijnder medeghesellen ooghen nyet beter dan dye uwe, want ghy moet nu sterven.' Aldus vint men veele uutwendighe wijsen, dye nochtans in der daet enckel sotten zijn.
Beschrijving
De arend was erg trots op zijn uitstekende gezichtsvermogen. Hij nodigde een vogel uit om op zijn rug te komen zitten en samen te vliegen, zodat hij zich kon bewijzen. Het winterkoninkje kwam met hem mee. Ze vlogen erg hoog, en het winterkoninkje zag niks meer beneden. Maar de arend zag een schaap, waar hij op af vloog. Er stond echter een jager beneden, en die gooide een net over hem heen. Het koninkje zat op een tak en bespotte de arend: waar was hij nu met zijn scherpe blik? Hij had de jager en het net niet gezien, en moest nu sterven. Wie op het eerste gezicht wijs lijkt, kan in de praktijk een zot blijken te zijn.
Bron
H. Pleij, J. van Grinsven, D. Schouten & F. van Thijn: Een Nyeuwe Clucht Boeck. Een zestiende-eeuwse anekdotenverzameling. Muiderberg 1983.
Commentaar
1554
Bron: Pauli, Schimpf und Ernst 280
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22