VVUNL282 - Eine spekkook vuer de wieërwolf

Eine spekkook vuer de wieërwolf

Bie ós naeve wóandje vreuger Klinketant. Zelf sjreef ze zich Klinkum. Margareta Klinkum, in de wangeling Klinkesgreetje. Die waas getrouwdj mèt ome-Driek of Hendrik Daniëls, de waever. Ze waas al aod en kós good vertelle, vueral zóa aangaons aovendj tösse leecht en dónkel. Den verteldje ze van veurmen, daolleechtjes, spóake en wieërwölf, echte en naogemaakdje. Van zóane wieërwolf zal ich noe get perbere nao te vertelle.
Kueb en Hannes waore naoberluuj. Ze wóandje allebei op de hei, wóa ei paar klein huuskes lóage tösse get denneböskes, eikestruuk en get stökskes akkerlandj. Es men dao saoves góng uever die smaal paedjes waas het d'r stil, spóakechtig stil, toet eine sjrieëw van nen uul of eine knien, dae daor eine wezel in de nak woort gesprónge, den inkele mins, dae nog op paad waas, dieëj opsjrikke.
Hannes waas geinen heldj en zooj zich neet gauw saoves wied van hoes riskere. Mer eine kieër haaj d'r zich verlaatj en 't waas al stikkedónkel toen der mèt ziene mispele gaonstek inne handj nao hoes strómpeldje.
't Waas hem óngewindj zóa laat nog tösse de bös en de struuk te zeen en eders kieër meindje hae get te huere waat neet pluus waas es ter trooj op ei tekske, as de windj ruzelde dóar de denne en den eine tak daobie uever den angere sjoorde en zäöchtjes kermdje.
Hae woort wie langer wie banger: de zweit stóng hem vuere kop en hae dacht bie zien eige: 'Waas ich mer bie ós. As mich noe ouch nog mer neet de wieërwolf kumtj rieje!'
Dao kwaam der langs ein eikehèk en obbins. . . 'ne spróng, eine sjrieëw . . . en Hannes veuldje eine zwaore last op ziene rök, ei gegróm en gelek langs zie gezicht en . . . 'Dao höbs te-n het al. Dao riedj mich al de wieërwolf,' dacht ter en benauwdj sjrankeldje der wiejer. Der waas toch niks aan te doon, dao waas ter van uevertuugdj. Gelökkig waas het neet wied mieë, den waas ter bis zien vrouw Ketrien.
't Zweit dreef hem al gauw in sträölkes langs 't gezicht, want de last waas zwaor en den angst gróat. Doe zaag ter al van ver zien huuske. Waat zooj Ketrien zègke?
Obbins, dao waas ter de wieërwolf kwiet. Mèt eine mauw en 'ne grauw spróng der van ziene rök achter eine stroek en Hannes keek neet óm, mer leep zóa hel as ter kós heivers.
Mèt eine slaag góadje der de duer oape, keek nog ins sjoew boe-ten aom achter zich óm en veel naat van zweit dóadaaf op eine stool. Hae zuchdje wie ein spörgkoe.
'Mer Hannes, in Gaods naam, waat is dich gebuerdj?' vroog Ketrien.
'Och, och, dao . . . dao heet mich de wieërwolf gereje,' zag Han-nes.
'Des toch neet waor? – Mer ich zeen 't aan dich. – Doe bès der hieël vanaaf. Wacht, ich weit get. Ich bak dich ei lekker keukske, det zal dich gauw opknappe; röst dich óngertösse mer get.'
Zóa zag en zóe deej die gooj Ketrien.
Mer wóa waas Kueb geblieëve?
Kueb, de naober – want det waas de naomaak-wieërwolf – haaj Hannes ins wille vernueke. Dao haaj der spas aan en 't lökdje hem good. Hae waas, naodet ter bie Hannes vanne rök waas gesprónge, gauw achter eine stroek gekrope en góng toen zien slachtoffer stillekes achternao en loesterdje aan 't vinster die kemedie tösse Hannes en Ketrien aaf.
En toen 't keukske vaerdig waas, begós het twieëdje bedrief. Kueb kwaam weer in aksie en hae speeldje zien rol good. Hae haaj Hannes good aafgeloesterdj en speeldje noe hetzelfde speul. Kume en mèt ziene teiseplak door 't gezicht vaege en get wazele uever de wieërwolf en zóa binnestrómpele.
'Mer Kueb, heet dich ouch de wieërwolf gereje? Mich ouch! Mer des niks jóng; mien vrouw haet mich eine lekkere spekkook gebakke. Dae aete wee same op.'
Kueb lachdje in ziene baard en leet zich den halve kook good smake. Mer ieërlik verdeend haai ter 't neet!
Det meinde Klinketant ouch.

SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.    SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.   

TM 4905 - Dwaallichten (stalkaarsen)    TM 4905 - Dwaallichten (stalkaarsen)   

Hannes had zich verlaat, wordt op zijn rug gesprongen en meent door de weerwolf gereden te worden; hij wordt echter voor het lapje gehouden door zijn buurman Kueb, die vlakbij huis van hem afspringt en komt zeggen ook bereden te zijn en de helft krijgt van de koek, die Katrien voor Hannes bakte.

Willem de Blécourt, Volksverhalen uit Nederlands Limburg, Utr./Antw.1981, 120-122 N°5.7

F472 - Huckauf.    F472 - Huckauf.   

1953

Werwolf lässt sich tragen.

L.L. Mertens, in: Veldeke, jg. 28 N°156 (dec. 1953), 43f

Klinketant    Klinketant   

Margareta Klinkum    Margareta Klinkum   

Klinkesgreetje    Klinkesgreetje   

Driek    Driek   

Hendrik Daniëls    Hendrik Daniëls   

Kueb (Kobus)    Kueb (Kobus)   

Hannes    Hannes   

Ketrien (Katrien)    Ketrien (Katrien)