CJ098116

Der wie ris in feint, dy hie by in faem west. Doe't er thús kaem sei syn mem: "Hast al in tút hawn?"
"Né", sei de feint.
Doe't er de oare sneins wer nei de faem ta soe, sei syn mem: "Dû mast àl in tút ha fan 'e faem."
Earst forgeat er dat. Hy wie al wer ta 't hûs út, doe hied er noch net in tút hawn. Doe kaem 't him yn 't sin. Hy werom en klopje. Doe sei er tsjin 'e faem: "Ik mat noch in tút ha."
Doe skoude de faem it rút omheech en gong mei de bleate kont yn 't finsterbank sitten mei de achterein nei him ta.
Doe joech hy dêr in tút op en doe sette er fol moed op hûs ta.
Doe frege syn mem: "Hast al in tút hawn?"
Hy sei: "Ja."
Doe sei syn mem: "Nou, hoe wie 't ?"
"Nou," sei hy, "hja stonk sa út har azem en de breakrûmels sieten har noch om 'e mûle."

AT 1456 - The Blind Fiancée    AT 1456 - The Blind Fiancée   

ATU 1456 - The Blind Fiancée.    ATU 1456 - The Blind Fiancée.   

Toen een jongen terugkwam van een meisje vroeg zijn moeder of hij een kus had gekregen. Het antwoord was nee. De volgende keer dat hij naar het meisje ging, zei zijn moeder dat hij een kus van haar moest hebben. Toen hij wegging vroeg de jongen het meisje om een kus. Zij deed haar rok omhoog en ging met haar blote kont naar hem toe zitten. De jongen gaf er een kus op en ging naar huis. Toen zijn moeder vroeg hoe de kus was, zei de jongen dat het meisje slechte adem had en nog broodkruimels om haar mond had.

Collectie Jaarsma, verslag 981, verhaal 16 (archief Meertens Instituut)

6 maart 1973

The Blind Fiancée

2013-03-01 14:46:22