Hoofdtekst
It wie yn 'e tiid dat de dieren noch prate koenen, doe wennen der yn 'e Dokkumer Wâlden in man en in frou. De man moest dy deis fuort. Tink der om, sei er tsjin 't wyfke, as der hjoed ien komt om de kou to keapjen, dû wytst de priis, hè?
"Ja," sei 't wyfke, "foar minder giet er net fuort."
De man gong fuort.
Doe't er de jouns wer thús kaem, frege er: "Hoe is 't gong?"
It wyfke sei: "Ik ha de kou forkocht."
"Jonge," sei de boer, "hwat hast bard?"
"Ik ha gjin sinten bard," sei 't wyfke, "de man mat noch bitelje. Mar hy hat sein, it jild soed er bitelje as er de oare kou werombrochte, dy't er as pand meinom hat. Hy hat de beide kij meinaem."
"Dû greate domkop!" sei de man. "Nou gean ik fuort, en ik sil sjen dat ik in frommes tref dat nòch dommer is as dû. Gebeurt dat net dan sil ik dy in goed wân op 'e hûd jaen."
De man gong fuort.
Underweis seach er in frou dy stie boppe op 'e wein mei in sek fol jirpels oer de rêch. Hy tocht: Hwat dit bitsjut, wyt ik net.
Hy roan in pear kear fan 'e iene kant fan 'e wei nei de oare kant.
Doe sei it minske op 'e wei: "Hwat mankeart jo?"
"Ik bin út 'e hemel fallen," sei er, "en hoe kom ik der wer yn?"
"Och heden," sei se, "út 'e hemel. Dêr is myn man ek. Soenen jo hwat foar him meinimme wolle as jo der wer hinne geane?"
"Jawiswol", sei de man. "Mar hwerom ha jo eins in sekfol jirpels oer de rêch?"
Hja sei: "Dan hat it hynder it hwat makliker. Dan hoeft dy sa bot net to lûken."
Doe ried de man mei har nei hûs ta. Dêr wie har soan ek. It minske sei tsjin him: "Dizze man komt út 'e hemel en giet der aenst wer hinne. Nou kin er moai hwat meinimme foar jimme heit."
Doe woe se him in nij pak klean jaen, mar de man sei:
"Né, dat kinne se dêr net brûke."
Doe krige er in protte jild mei en goed hwat iten, en sa reizge de man wer nei syn eigen wiif ta.
Doe't er thúskaem sei er: "Nou ha 'k in frommes foun dy't nòch dommer is as dû. Dat dû krigest net in wân bruijen."
"Ja," sei 't wyfke, "foar minder giet er net fuort."
De man gong fuort.
Doe't er de jouns wer thús kaem, frege er: "Hoe is 't gong?"
It wyfke sei: "Ik ha de kou forkocht."
"Jonge," sei de boer, "hwat hast bard?"
"Ik ha gjin sinten bard," sei 't wyfke, "de man mat noch bitelje. Mar hy hat sein, it jild soed er bitelje as er de oare kou werombrochte, dy't er as pand meinom hat. Hy hat de beide kij meinaem."
"Dû greate domkop!" sei de man. "Nou gean ik fuort, en ik sil sjen dat ik in frommes tref dat nòch dommer is as dû. Gebeurt dat net dan sil ik dy in goed wân op 'e hûd jaen."
De man gong fuort.
Underweis seach er in frou dy stie boppe op 'e wein mei in sek fol jirpels oer de rêch. Hy tocht: Hwat dit bitsjut, wyt ik net.
Hy roan in pear kear fan 'e iene kant fan 'e wei nei de oare kant.
Doe sei it minske op 'e wei: "Hwat mankeart jo?"
"Ik bin út 'e hemel fallen," sei er, "en hoe kom ik der wer yn?"
"Och heden," sei se, "út 'e hemel. Dêr is myn man ek. Soenen jo hwat foar him meinimme wolle as jo der wer hinne geane?"
"Jawiswol", sei de man. "Mar hwerom ha jo eins in sekfol jirpels oer de rêch?"
Hja sei: "Dan hat it hynder it hwat makliker. Dan hoeft dy sa bot net to lûken."
Doe ried de man mei har nei hûs ta. Dêr wie har soan ek. It minske sei tsjin him: "Dizze man komt út 'e hemel en giet der aenst wer hinne. Nou kin er moai hwat meinimme foar jimme heit."
Doe woe se him in nij pak klean jaen, mar de man sei:
"Né, dat kinne se dêr net brûke."
Doe krige er in protte jild mei en goed hwat iten, en sa reizge de man wer nei syn eigen wiif ta.
Doe't er thúskaem sei er: "Nou ha 'k in frommes foun dy't nòch dommer is as dû. Dat dû krigest net in wân bruijen."
Onderwerp
AT 1384 - The Husband Hunts Three Persons as Stupid as his Wife   
ATU 1384 - The Husband Hunts Three Persons as Stupid as his Wife.   
SINAT 1384 - Der Mann sucht drei Menschen, die ebenso dumm sind wie seine Frau
  
VDK 1384 - The Husband Hunts Three Persons as Stupid as his Wife   
Beschrijving
Een boer moet weg en geeft zijn vrouw instructies voor de verkoop van de koe. Als hij terugkomt, blijkt ze opgelicht te zijn: een man heeft de koe meegenomen en beloofd om later te betalen, en ook nog een tweede koe meegenomen als onderpand. De boer is boos en gaat een vrouw zoeken die nog dommer is dan de zijne. Onderweg komt hij een vrouw tegen op een wagen met een zak aardappels op haar rug, om de last voor het paard een beetje minder te maken. Als de boer zegt dat hij uit de hemel is komen vallen, gelooft de vrouw dat en wil hem wat meegeven voor haar overleden man. Kleren weigert de boer, maar geld en eten neemt hij wel mee. Thuis vertelt hij zijn vrouw dat hij een nog dommere vrouw heeft gevonden, en zijn eigen vrouw ontloopt haar straf hierdoor.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 999, verhaal 25 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
6 april 1973
Naam Overig in Tekst
Dokkumer Wâlden   
Wouden   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
