Hoofdtekst
Der wienen in man en in frou, dy wennen yn Grinslân. Hja hienen in ûnnoazele dochter.
Hja wienen simmers faek op 'e bou oan 't rejappeljen, dan gong de dochter ek mei. It gebeurde ek wol dat de dochter thús bleau, dan moest se iten ré meitsje ensa. Dat gong sa'n hiele simmer troch oan 'e hjerst ta. Dan wie 't lânwurk dien.
By 't hjerst slachten se wolris in baerch. Dêr woarden ek altyd woarsten fan makke, dy kamen dan oan 'e stokken to hingjen tsjin 'e souder oan.
Doe't dat wer ris in kear gebeurde, frege de ûnnoazele Jannechien: "Pappa, wanneer krijgen wij van die metworsten?"
"Nou kind," sei de boer, "niet eerder dan dat Pinkster komt."
Doe op in kear wienen de boer en de frou nei stêd ta. Jannechien wie allinne thús.
Doe kom dêr in lyts koopmantsje by de doar mei in koffer mei handel.
Jannechien gong nei de doar ta.
Doe frege it koopmantsje of se ek hwat noadich wie.
"Och," sei Jannechien, "ik wit net, ik bin mar allinnich thús. Mar ha jo al kofje hawn?"
"Né," sei er, "ik hew noch niks had."
"Nou, kom der dan mar yn," sei Jannechien, "en nim de koffer dan ek mar mei."
Hy der yn. Hy krige kofje mei koeke ensa.
Doe frege de man: "Wat hangt daar?" En hy wiisde nei de woarsten.
"Metworst", sei Jannechien.
"Dêr woe 'k wol in stik of hwat fan mei ha", sei de koopman.
"Né," sei Jannechien, "dat kin net, hwant dy binne foar Pinkster."
"Pinkster," sei er, "dat bin ik."
"Nou," sei se, "as dat sa is, dan kinne jo der wol hwat fan mei krije."
Hy gong op 'e stove stean, mar hy koe se net rikke.
Doe sei Jannechien: "Gean mar even op 'e tafel stean, dan kinne jo der wol by."
Doe't it koopmantsje op 'e tafel stie, seach se dat syn broek yn 't krús stikken wie en ek de ûnderbroek.
De lytse man hong der ta'n út.
Doe sei se: "Hwat is dat?"
Hy sei: "Dat is 't verstand."
Doe sei se: "Wat kost dat verstand?"
"Zes gulden per portie", sei er.
Hja sei, hja woe wol in 'portie verstand' fan him keapje.
Dêr wie de koopman wol foar to finen en it duorre net mâlle lang doe brocht er har in flinke poarsje forstân ta.
Dat gong Jannechien wol nei 't sin.
Doe sei er, hja koe nòch wol hwat forstân fan him krije. Hja sei, dêr hie hja wol sin oan, mar hja hie safolle jild net mear.
Doe sei er, dan moest it dy kear mar foar heal jild.
Dat, doe krige hja nochris in lading forstân yn 't liif, dit kear foar sliterspriis.
En doe gong de koopman fuort mei alle woarst.
Mar doe kamen Jannechien har heit en mem wer thús.
Dy seagen dat de woarsten fuort wienen. Doe seinen se tsjin Jannechien: "Hwer binne de woarsten?"
Hja sei: "Pinkster hat hjir west en dy hat se allegear meikrigen."
Doe seinen de âlden tsjin elkoar, hja wisten ommers wol dat har dochter net folle forstân hie; hja hienen har hjir hjoed net allinne bliuwe litte matten.
Mar doe sei Jannechien: "Ik net folle forstân? Ik ha mear forstân yn 'e kont as jimme yn 'e kop. Ik heb anderhalf portie inkocht voor negen gulden."
Hja wienen simmers faek op 'e bou oan 't rejappeljen, dan gong de dochter ek mei. It gebeurde ek wol dat de dochter thús bleau, dan moest se iten ré meitsje ensa. Dat gong sa'n hiele simmer troch oan 'e hjerst ta. Dan wie 't lânwurk dien.
By 't hjerst slachten se wolris in baerch. Dêr woarden ek altyd woarsten fan makke, dy kamen dan oan 'e stokken to hingjen tsjin 'e souder oan.
Doe't dat wer ris in kear gebeurde, frege de ûnnoazele Jannechien: "Pappa, wanneer krijgen wij van die metworsten?"
"Nou kind," sei de boer, "niet eerder dan dat Pinkster komt."
Doe op in kear wienen de boer en de frou nei stêd ta. Jannechien wie allinne thús.
Doe kom dêr in lyts koopmantsje by de doar mei in koffer mei handel.
Jannechien gong nei de doar ta.
Doe frege it koopmantsje of se ek hwat noadich wie.
"Och," sei Jannechien, "ik wit net, ik bin mar allinnich thús. Mar ha jo al kofje hawn?"
"Né," sei er, "ik hew noch niks had."
"Nou, kom der dan mar yn," sei Jannechien, "en nim de koffer dan ek mar mei."
Hy der yn. Hy krige kofje mei koeke ensa.
Doe frege de man: "Wat hangt daar?" En hy wiisde nei de woarsten.
"Metworst", sei Jannechien.
"Dêr woe 'k wol in stik of hwat fan mei ha", sei de koopman.
"Né," sei Jannechien, "dat kin net, hwant dy binne foar Pinkster."
"Pinkster," sei er, "dat bin ik."
"Nou," sei se, "as dat sa is, dan kinne jo der wol hwat fan mei krije."
Hy gong op 'e stove stean, mar hy koe se net rikke.
Doe sei Jannechien: "Gean mar even op 'e tafel stean, dan kinne jo der wol by."
Doe't it koopmantsje op 'e tafel stie, seach se dat syn broek yn 't krús stikken wie en ek de ûnderbroek.
De lytse man hong der ta'n út.
Doe sei se: "Hwat is dat?"
Hy sei: "Dat is 't verstand."
Doe sei se: "Wat kost dat verstand?"
"Zes gulden per portie", sei er.
Hja sei, hja woe wol in 'portie verstand' fan him keapje.
Dêr wie de koopman wol foar to finen en it duorre net mâlle lang doe brocht er har in flinke poarsje forstân ta.
Dat gong Jannechien wol nei 't sin.
Doe sei er, hja koe nòch wol hwat forstân fan him krije. Hja sei, dêr hie hja wol sin oan, mar hja hie safolle jild net mear.
Doe sei er, dan moest it dy kear mar foar heal jild.
Dat, doe krige hja nochris in lading forstân yn 't liif, dit kear foar sliterspriis.
En doe gong de koopman fuort mei alle woarst.
Mar doe kamen Jannechien har heit en mem wer thús.
Dy seagen dat de woarsten fuort wienen. Doe seinen se tsjin Jannechien: "Hwer binne de woarsten?"
Hja sei: "Pinkster hat hjir west en dy hat se allegear meikrigen."
Doe seinen de âlden tsjin elkoar, hja wisten ommers wol dat har dochter net folle forstân hie; hja hienen har hjir hjoed net allinne bliuwe litte matten.
Mar doe sei Jannechien: "Ik net folle forstân? Ik ha mear forstân yn 'e kont as jimme yn 'e kop. Ik heb anderhalf portie inkocht voor negen gulden."
Onderwerp
AT 1541 - For the Long Winter 
AT 1541 - For the Long Winter 
ATU 1541 - For the Long Winter.
ATU 1541 - For the Long Winter.
Beschrijving
Een echtpaar had een onnozele dochter. Ze slachtten eens het varken en hingen de worsten aan stokken tegen de zolder. Ze zeiden tegen de dochter dat die pas konden worden gegeten als Pinksteren was gekomen. Op een dag was de dochter alleen thuis. Een koopman belde aan en zij liet hem binnen. Toen hij de worsten zag en ze wilde kopen zei de dochter dat dat pas kon als Pinksteren was gekomen. De man zei dat hij Pinksteren was, en de dochter stemde toe. Om ze te kunnen pakken moest hij op de tafel klimmen. De dochter zag door zijn kapotte broek iets bij zijn kruis hangen. Op de vraag wat dat was zei de man: verstand. Zij wilde wel een portie verstand kopen. Het beviel haar goed en ze wilde nog wel een portie. Maar omdat ze weinig geld had mocht ze wel voor half geld. Toen de ouders terugkwamen en ze zagen dat alle worsten weg waren zeiden ze tegen elkaar dat ze de dochter niet alleen hadden moeten laten, ze had immers weinig verstand. Weinig, zei de dochter, ik heb meer verstand in mijn kont dan jullie in je kop.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1001, verhaal 39 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
10 april 1973
For the Long Winter
Naam Overig in Tekst
Pinksteren
Pinksteren
Naam Locatie in Tekst
Grinslan
Grinslan
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21