Hoofdtekst
Yn Eastemar wenne in dokter, as dy jouns fan 'e pasjinten weromkom, moest er altyd oer it tsjerkhôf, dêr't in paed oerhinne gong. Dat paed gong oer in plankje, dat oer in droege sleat lei, om 't tsjerkhôf hinne.
In pear jongfeinten woenen in grap mei him úthelje. Hja krûpten ûnder 't plankje en doe't hy der oer gong seinen se mei in raer lûd: "Dû hast my formoarde - dû hast my formoarde."
Dat gebeurde letter al ris wer.
Doe op in kear sei de dokter fuort dêrop: "Dan hastû to min hawn -", en hy krige in stok en soe dêr de bazen mei to liif. Mar dy makken gau dat se fuortkamen.
In pear jongfeinten woenen in grap mei him úthelje. Hja krûpten ûnder 't plankje en doe't hy der oer gong seinen se mei in raer lûd: "Dû hast my formoarde - dû hast my formoarde."
Dat gebeurde letter al ris wer.
Doe op in kear sei de dokter fuort dêrop: "Dan hastû to min hawn -", en hy krige in stok en soe dêr de bazen mei to liif. Mar dy makken gau dat se fuortkamen.
Beschrijving
Als de dokter 's avonds van zijn patiënten terugkwam moest bij over een pad langs het kerkhof lopen. Dat pad ging over een plank die over een droge sloot lag. Een paar jongeren haalden eens een grap uit en verstopten zich onder de plank. Ze riepen: je hebt me vermoord. De dokter riep: dan heb ik je nog niet genoeg te pakken gehad, pakte een stok en probeerde ze te krijgen, maar ze renden er vandoor.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1012, verhaal 23 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
12 mei 1973
Naam Overig in Tekst
Eastemar 
Eastemar 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21