Hoofdtekst
In man en in frou wienen ris togearre nei guon to jounpraten.
De man wie hwat oan 'e ûnfatsoenlike kant as er by in oar oan tafel siet. Dan friet er mar raek en wist fan gjin ophâlden. Dat wie 't minske yn 'e wei. Dêrom hie hja al fan tofoaren tsjin him sein, doe't se der hinne gongen: "Mast dyn fatsoen al in bytsje by dy lju hâlde, hear." En doe sei se: "As ik dy mei de foet ûnder iten in tikje tsjin 'e foet jow, mast ophâlde."
Hwat wie 't gefal? Der lei in dikke houn ûnder 'e tafel en dy joech de man by ûngelok in tik op 'e foet.
De man miende dat syn wiif it die. Hy wie noch mar suver krekt oan 't iten, mar hy lei de leppel del en rekke heal sêd by de tafel wei.
't Waerd de jouns let en doe seinen de minsken: "Jimme matte hjir fannacht mar bliuwe."
Doe't se togearre op bêd leinen, sei er tsjin 't wiif: "Hoe koestû my sa gau in traep op 'e foet jaen?"
Hja sei: "Dat ha 'k net dien, jonge."
Hy sei: "Dan hat in oaren dat dien. Der lei ek in grouwe houn ûnder 'e tafel."
"Ja," sei se, "dy sil 't wol dien ha."
"In moaije biweging", sei er. "Nou liz ik hjir op bêd mei in lege mage."
De frou sei: "Wist hwat? Ik wit wol hwer't se de soppanne delset ha. Dan sil ik noch wol hwat sop foar dy waerm meitsje, hwant it bigreatet my ek datstû sa heal sêd by de tafel weirekke biste."
Dat hja sette nei de keuken ta. Hja helle stikum de soppanne út 'e kelder en makke 't sop waerm.
Doe't se by har man kaem by 't bêd mei de soppanne en in sleeffol sop, doe wie hy yn dy tiid yn 'e sliep fallen. Mar dat seach hja net. Hja sei tsjin him: "Hjir hast hwat sop."
Hy hearde it net, mar hy liet al in skeet.
Hja miende dat er blaesde en sei: "Hoechst net to blazen, jonge, 't is net hyt."
Doe liet er foar de twadde kear in skeet.
Hja sei: "It is net hyt."
Mar hy liet wer in skeet. Doe makke se har sa lulk, dat hja joech him mei de sleef in slach foar de harsens. Doe bigoun de man to razen, mei 't gefolch, dat it hiele hûs wekker woarde.
De man wie hwat oan 'e ûnfatsoenlike kant as er by in oar oan tafel siet. Dan friet er mar raek en wist fan gjin ophâlden. Dat wie 't minske yn 'e wei. Dêrom hie hja al fan tofoaren tsjin him sein, doe't se der hinne gongen: "Mast dyn fatsoen al in bytsje by dy lju hâlde, hear." En doe sei se: "As ik dy mei de foet ûnder iten in tikje tsjin 'e foet jow, mast ophâlde."
Hwat wie 't gefal? Der lei in dikke houn ûnder 'e tafel en dy joech de man by ûngelok in tik op 'e foet.
De man miende dat syn wiif it die. Hy wie noch mar suver krekt oan 't iten, mar hy lei de leppel del en rekke heal sêd by de tafel wei.
't Waerd de jouns let en doe seinen de minsken: "Jimme matte hjir fannacht mar bliuwe."
Doe't se togearre op bêd leinen, sei er tsjin 't wiif: "Hoe koestû my sa gau in traep op 'e foet jaen?"
Hja sei: "Dat ha 'k net dien, jonge."
Hy sei: "Dan hat in oaren dat dien. Der lei ek in grouwe houn ûnder 'e tafel."
"Ja," sei se, "dy sil 't wol dien ha."
"In moaije biweging", sei er. "Nou liz ik hjir op bêd mei in lege mage."
De frou sei: "Wist hwat? Ik wit wol hwer't se de soppanne delset ha. Dan sil ik noch wol hwat sop foar dy waerm meitsje, hwant it bigreatet my ek datstû sa heal sêd by de tafel weirekke biste."
Dat hja sette nei de keuken ta. Hja helle stikum de soppanne út 'e kelder en makke 't sop waerm.
Doe't se by har man kaem by 't bêd mei de soppanne en in sleeffol sop, doe wie hy yn dy tiid yn 'e sliep fallen. Mar dat seach hja net. Hja sei tsjin him: "Hjir hast hwat sop."
Hy hearde it net, mar hy liet al in skeet.
Hja miende dat er blaesde en sei: "Hoechst net to blazen, jonge, 't is net hyt."
Doe liet er foar de twadde kear in skeet.
Hja sei: "It is net hyt."
Mar hy liet wer in skeet. Doe makke se har sa lulk, dat hja joech him mei de sleef in slach foar de harsens. Doe bigoun de man to razen, mei 't gefolch, dat it hiele hûs wekker woarde.
Onderwerp
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
Beschrijving
Een man en vrouw zijn te eten uitgenodigd, maar de man is altijd zo onfatsoenlijk dat hij teveel eet. Daarom spreken ze af dat hij zal stoppen zodra zijn vrouw hem met haar voet aanraakt. Er blijkt echter een hond onder tafel te zijn die langs zijn voet strijkt, en de man, die nog maar net is begonnen, stopt prompt met eten. Ze blijven logeren. 's Avonds in bed heeft de man honger en bespreken ze het geval. De vrouw voelt zich schuldig en zegt dat ze de soep wel even zal opwarmen. Met een lepel warme soep komt ze in de slaapkamer waar haar man alweer in slaap is gevallen, maar dat ziet ze niet. Hij laat een wind in zijn slaap. Zijn vrouw zegt dat hij niet hoeft te blazen, want de soep is niet heet. Dan laat hij nog een wind. De vrouw wordt zo boos dat ze hem een klap voor zijn hoofd verkoopt, waarop hij zo kwaad wordt dat hij begin te schreeuwen. Inmiddels is iedereen wakker geworden.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1016, verhaal 20 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
21 mei 1973
"Don't eat too greedily".
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21