Hoofdtekst
Der wie in bear, dy hie honger. 't Wie midden yn 'e winter en der lei oeral iis yn 'e fearten. Doe trof dy bear de fos.
De bear klage syn need oan 'e fos.
"O," sei de fos, "dêr wit ik wol ried op. Ik wit in plakje, dêr sit in hiele protte fisk. Dêr kinstû in dik miel fisk fange."
"Hoe mat ik dat ha?" sei de bear.
"Mei dyn sturt", sei de fos, hwant doe hienen de bearen allegear noch in sturt. "Ik sil dy it plak wol anwize." De fos gong mei de bear nei de feart ta. Se roannen togearre in ein oer 't iis en doe kamen se by in burd.
"Sjoch," sei de fos, "hjir mastû op 't iis sitten gean en dan mastû de sturt yn 't wetter hâlde. Dêr komme de fisken op ôf en dan kinst se samar fange. Dan hastû in lekker miel."
De bear gong sitten by de rânne fan 't burd en hâldde wylst syn sturt yn 't wetter. It frear dat it ongele.
Nei in skoftsje sei er tsjin 'e fos: "Soe 'k al byt ha?"
"Né," sei de fos, "noch net, dû mast noch even geduld ha."
Wer in skoft letter frege er de fos opnij: "kin 'k de sturt nou wol omheech lûke?"
"Noch, net," sei de fos, "noch even geduld."
De bear bleau sa noch in skoft sitten, doe sei de fos: "Nou kinst wol oerein komme." It burd wie hielendal hurd ferzen.
Mar de bear syn sturt siet sa fêst as in hûs. Hy sette him toskoar en luts en luts en op 't lêst knapte de hiele sturt der ôf. Doe hie dy bear net in sturt mear. En sûnt dy tiid is der net in inkelde bear mear dy't in sturt hat.
De bear klage syn need oan 'e fos.
"O," sei de fos, "dêr wit ik wol ried op. Ik wit in plakje, dêr sit in hiele protte fisk. Dêr kinstû in dik miel fisk fange."
"Hoe mat ik dat ha?" sei de bear.
"Mei dyn sturt", sei de fos, hwant doe hienen de bearen allegear noch in sturt. "Ik sil dy it plak wol anwize." De fos gong mei de bear nei de feart ta. Se roannen togearre in ein oer 't iis en doe kamen se by in burd.
"Sjoch," sei de fos, "hjir mastû op 't iis sitten gean en dan mastû de sturt yn 't wetter hâlde. Dêr komme de fisken op ôf en dan kinst se samar fange. Dan hastû in lekker miel."
De bear gong sitten by de rânne fan 't burd en hâldde wylst syn sturt yn 't wetter. It frear dat it ongele.
Nei in skoftsje sei er tsjin 'e fos: "Soe 'k al byt ha?"
"Né," sei de fos, "noch net, dû mast noch even geduld ha."
Wer in skoft letter frege er de fos opnij: "kin 'k de sturt nou wol omheech lûke?"
"Noch, net," sei de fos, "noch even geduld."
De bear bleau sa noch in skoft sitten, doe sei de fos: "Nou kinst wol oerein komme." It burd wie hielendal hurd ferzen.
Mar de bear syn sturt siet sa fêst as in hûs. Hy sette him toskoar en luts en luts en op 't lêst knapte de hiele sturt der ôf. Doe hie dy bear net in sturt mear. En sûnt dy tiid is der net in inkelde bear mear dy't in sturt hat.
Onderwerp
AT 0002 - The Tail-Fisher 
AT 0002 - The Tail-Fisher 
ATU 0002 - The Tail-Fisher.
ATU 0002 - The Tail-Fisher.
Beschrijving
Beer midden in een koude winter op zoek naar eten ontmoet een vos die een plek weet waar veel vis zit. De vis kan gevangen worden door de staart in het water van een wak te hangen, daar komen de vissen op af. Als de beer zijn staart uit het wak wil halen zit die vastgevroren. Bij het trekken knapt de staart af. vanaf die tijd hebben berten geen staart meer.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1018, verhaal 3 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
23 mei 1973
The Tail-Fisher
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21