CJ103503

Trije poepen wienen op in moarn bitiid tofjilde. Hja soenen trije weiden hea helje. 't Wienen Heinrich, Klaus en Ulrich.
Mar hja hienen ien bynstok to min, Ulrich hie sines thús lizze litten.
De oare beiden seinen omdat hy sa sleau west hie, moest er der ek mar foar opdraeije. Hy wie in langliddich persoan en Klaus en Ulrich[Heinrich?] ornearren, hy koe bêst foar byntstok troch.
Dat Ulrich kaem boppe op 'e weide hea to lizzen, plat op 't liif. Hy krige in toppe hea op 'e nekke en op syn beide skonken en dêr waerden de touwen om slein.
Hja praetten ôf, hy soe roppe fan 'Ho!' as it to binaud waerd.
Hja skuorden en lutsen oan 'e touwen.
Op 't lêst kaem der in lûd. "Hwat seit er?" sei Klaus.
Hy seit fan 'poep', sei Heinrich.
"Dat is gjin tael", sei Klaus. En hja rieden fuort.
Ulrich hat noait wer 'poep' sein.

AT 1343 - Hanging Game    AT 1343 - Hanging Game   

ATU 1343 - Hanging Game.    ATU 1343 - Hanging Game.   

Drie Duitse landarbeiders waren aan het hooien. Ulrich was de bindstok vergeten, daarom moest hij zelf als bindstok dienen. Hij kreeg hooi op zijn nek en benen en daar omheen werden de touwen gebonden. De afspraak was dat hij "ho" zou zeggen zodra hij het benauwd kreeg. Op een gegeven moment hoorden ze een geluid. Hij bleek een windje te hebben gelaten, maar omdat dat geen taal was gingen zijn maten er vandoor. Dat was het einde van Ulrich.

Collectie Jaarsma, verslag 1035, verhaal 3 (archief Meertens Instituut)

22 juni 1973

Hanging Game

Ulrich    Ulrich   

Heinrich    Heinrich   

Klaus    Klaus   

2013-03-01 14:46:21