Hoofdtekst
Myn eigen pappe fortelde, froeger gingen se foak te stropen en te jagen. Hij was toen 17, 18 joar. Bij Haren sagen hij en syn kammeroad in een ander stuk land een wit ding zonder benen. Dat liep foor hem en syn friend op. Het liep niet, moar it sweefde.
Se sagen it beide duudlik. Het was lichte moan en schemeroavend. Se durfden die kant niet meer langs.
Overdag woaren ze wat driester. Fordomme seiden se de folgende dag, we goan der weer heen, nu by daglicht.
As we hem weer sien, dan sullen we 'm skieten. Zo gezegd, zo gedaan.
Ze gingen er weer heen. Toen ze goed en wel in 't bos woaren aan 't eind van het pad, toen sweefde 't doar weer om. Ze wouen skieten, moar ze dusten niet. Van bangigheid stootte de een de ander oan. Tot driemoal toe gong 't witte ding over 't pad heen en weer.
Ze hebben toen toch nog skoten, moar 't ding sweefde gewoon door, door de bossen heen.
Se sagen it beide duudlik. Het was lichte moan en schemeroavend. Se durfden die kant niet meer langs.
Overdag woaren ze wat driester. Fordomme seiden se de folgende dag, we goan der weer heen, nu by daglicht.
As we hem weer sien, dan sullen we 'm skieten. Zo gezegd, zo gedaan.
Ze gingen er weer heen. Toen ze goed en wel in 't bos woaren aan 't eind van het pad, toen sweefde 't doar weer om. Ze wouen skieten, moar ze dusten niet. Van bangigheid stootte de een de ander oan. Tot driemoal toe gong 't witte ding over 't pad heen en weer.
Ze hebben toen toch nog skoten, moar 't ding sweefde gewoon door, door de bossen heen.
Beschrijving
Twee jongens zagen op een stuk land een wit ding zweven, zonder benen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1036, verhaal 6 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
23 juni 1973
Naam Locatie in Tekst
Haren 
Haren 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21