CJ104054

Yn Grinslân wienen in stik of hwat sichters by de boer.
Dy ieten dy moarns mei de feint en de faem. De boer hie in greate Sint Bernardhoun, dy wie der ek by.
De faem, Tsjitske, mocht graech oangean, en de feint ek.
It duorre net lang of dy beiden leinen oer de flier.
De faem hie net in rok oan, en de rokken rekken hwat omheech. Doe kaem dy greate Sint Bernard der by en struts mei syn kâlde noas har tsjin 't bleate liif oan.
Doe sei Durk (ien fan 'e sichters): "Hoe is 't, Tsjitske? Foldocht it hwat?"
"Och," sei se, "it snitsket sahwat, Durk."

Een paar maaiers eten 's ochtends bij de knecht en de meid. Er loopt ook een grote hond rond. De meid en de knecht liggen even later met elkaar te rotzooien op de vloer. De rokken raken omhoog bij de meid. Dan komt de grote hond erbij, die met zijn koude snuit tegen het blote lichaan van de meid duwt. Een van de maaiers vraagt of ze het naar haar zin heeft. Ze antwoordt dat het bijna.

Collectie Jaarsma, verslag 1040, verhaal 54 (archief Meertens Instituut)

26 juni 1973

Sint Bernardhond    Sint Bernardhond   

Tsjitske    Tsjitske   

Durk    Durk   

Grinslan    Grinslan   

2013-03-01 14:46:21