CJ104101

Der wie froeger ris in koetsier, dy moest faek liken ophelje en fuortbringe.
It wie ris op in kear midden yn 'e winter. It frear ta en it sniejage ek noch hiel bot.
De koetsier moest fan Sleat nei de Lemmer ta. De moarns bitiid gong er fuort. De wegens wienen hast net to biriden, sa'n sniedunen leinen der. Hy naem in skeppe mei om ûnderweis de snie op to romjen as er fêst kom to sitten.
De minsken seinen: "Dit is in rit."
"It jowt neat," sei er, "ik mat der hinne."
It wie de jouns wit hoe let dat er werom kaem mei it lyk.
De minsken stienen him op to wachtsjen.
"Jo ha ek in rit hawn, net?" sei der ien.
"Jo matte hjir mar om tinke," sei de koetsier, "jo kinne better de koetsier wêze as de passagier."

Een koetsier van lijken moet eens op een strenge winterdag een lijk ophalen. Onderweg moet hij steeds sneeuw wegscheppen, en het is een moeizame rit. Als hij laat terugkeert vragen de mensen of het geen zware rit was. Hij antwoordt dat je nog altijd beter de koetsier dan de passagier kunt zijn.

Collectie Jaarsma, verslag 1041, verhaal 1 (archief Meertens Instituut)

27 juni 1973

Sleat    Sleat   

Lemmer    Lemmer   

2013-03-01 14:46:21