Hoofdtekst
Der wie ris in man, dy wie ûngeneeslik siik. Hy hie o sa'n pine en hy bidde alle dagen of Us leaven Hear him hjir wei nimme mochte. Hy wie koperslager.
Syn freon kaem ris by him.
"Hoe is 't mei dy?" frege er.
"Net bêst," sei de pasjint, "hwat haw ik in pine. Ik woe wol dat Us leaven Hear my hjir weinaem. Dit is net mear út to hâlden."
"Ja," sei dat mantsje, "mar jo matte samar tinke. Salang jo hjir noch op ierde binne hat Us leaven Hear noch gjin forlet fan in koperslager."
Syn freon kaem ris by him.
"Hoe is 't mei dy?" frege er.
"Net bêst," sei de pasjint, "hwat haw ik in pine. Ik woe wol dat Us leaven Hear my hjir weinaem. Dit is net mear út to hâlden."
"Ja," sei dat mantsje, "mar jo matte samar tinke. Salang jo hjir noch op ierde binne hat Us leaven Hear noch gjin forlet fan in koperslager."
Beschrijving
Een koperslager is ongeneeslijk ziek en heeft zo'n pijn dat hij iedere dag bidt of hij mag sterven. Een vriend, aan wie hij het vertelt, zegt dat zolang hij op aarde is, Onzelieveheer nog geen koperslager nodig heeft.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1041, verhaal 2 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
27 juni 1973
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21