CJ104217

Jan Hepkes wie ris in kear oan 't meanen op 'e klaei. Hy wie dêr by in boer oan 't wurk. Dêr wie ek in arbeider, en dy koe net sêd. Dy friet troch.
Doe sei de boer tsjin Jan: "Hoe matte wy dêr mei oan?"
Doe sei Jan: "Nou matte wy fan 'e middei heal gear groat ite, yn klearebare koefet sean."
Dat gebeurde. Dy arbeider friet alles op, hy koe net sêd.
Nei iten wie 't de gewoante, dan gongen se altyd in healûre lizzen. Doe't dat healûre om wie sei Jan: "Jonge 't is tiid."
Doe sei dy arbeider: "Ik bin wol sà biroerd, Jan, jong."
"Ik nei de boer ta", sei Jan. Ik sei tsjin 'e boer: "Hy is lang net yn oarder."
Doe sei de boer: "As de duvekater nei dokter."
Mar de dokter kaem to let. Hy wie al barsten.

Bij een boer was een onverzadigbare arbeider. Jan en de boer bedachten dat ze tussen de middag hele gare grutten zouden eten met veel koeienvet. Ook daarvan at de arbeider maar door. Toen ze kort geslapen hadden en weer wilden beginnen, voelde de arbeider zich niet goed. Ze lieten een dokter komen, maar het was al te laat: hij was uit elkaar gebarsten.

Collectie Jaarsma, verslag 1042, verhaal 17 (archief Meertens Instituut)

27 juni 1973

Jan Hepkes    Jan Hepkes   

2013-03-01 14:46:21