CJ104216

Ik wie froeger slachtersfeint by Rusticus yn Bûtenpost. Op in kear moest ik nei de slachter yn Burum. Dêr trof ik Jan Hepkes. Doe sei er: "Dêr hie 'k nyskes in nuver gefal."
"Hwat dan?" frege ik.
"Ik trof in heit mei in soan op 'e wei. Dy woenen nei 't boerke ta fan Warfstermoune. Ik sei: - Hwat dêr -? - Hja fregen my hwer't it boerke wenne. Ik sei: - Dêr kinne jim wol hinne gean, mar de man lei fan 'e moarn dea op bêd."
"Och heden," seinen se, "dat is hwat."
Ik sei: Skeelt der by jimmes thús hwat oan?
"Ja," sei de man, "myn âld minske is lang net goed en nou woenen wy even nei 't boerke ta om ried."
Ik sei: "Ha jim 't wetter by jimme?"
"Ja", seinen se.
Ik sei: "Mei 'k it even sjen?"
Doe helle de âld man in flesse ta de bûse út yn krantepapier. Dat die'k der ôf en ik skodde de flesse even. En doe hâldde ik him foar de sinne.
En doe sei 'k: "It is miskien slim sein, mar mei 7, 8 dagen is 't minske dea."
"Och heden", seinen se.
Hy gong fuort, en dy minsken ek.
In jier letter trof ik Jan Hepkes wer. Ik sei: "Hoe is dat doe ôfroun mei dat minske?"
Jan sei: "Ik ried juster troch Bûtenpost. En doe stapt dêr in feint fan 'e fyts. Dy seit tsjin my: 'Ho ris even!'"
Ik fan 'e fyts en ik sei: "Hwat wie der, boeke?"
"Nou," sei er, "it is wol op jou sizzen útkaem mei ús mem. Nei acht dagen wie se dea."

Jan Hepkes kwam onderweg een vader met zijn zoon tegen op weg naar het boertje om raad, want de oude moeder was erg ziek. Het boertje was juist die ochtend overleden. Jan bekeek de urine van het zieke vrouwtje en voorspelde dat ze binnen een week toch zou sterven. Later hoorde hij dat dat inderdaad zo uitgekomen was.

Collectie Jaarsma, verslag 1042, verhaal 16 (archief Meertens Instituut)

27 juni 1973

Rusticus    Rusticus   

Jan Hepkes    Jan Hepkes   

Warfstermoune    Warfstermoune   

Butenpost    Butenpost   

Burum    Burum   

2013-03-01 14:46:21