Hoofdtekst
Der wie in man ergens op in sael oan 't foardragen. Der siet in âld minske ûnder de taharkers en dy krige de triennen yn 'e egen. Doe't dy foardrager dat seach, dat hja dêr sa siet to gûlen kaem er yn 'e pauze by har. Hy sei: hat it sa'n yndruk op jo makke frou, de wurden dy't ik sein ha?
"Ja," sei 't âld-minske, "dat lûd fan jo is nou suver krekt itselde as dat fan it keal, dat lêstendeis stoarn is. En dat keal wie 'k sa mâl mei, matte jo tinke."
"Ja," sei 't âld-minske, "dat lûd fan jo is nou suver krekt itselde as dat fan it keal, dat lêstendeis stoarn is. En dat keal wie 'k sa mâl mei, matte jo tinke."
Beschrijving
Een man houdt een voordracht en ziet dat een vrouw onder de toehoorders de tranen in haar ogen krijgt. In de pauze vraagt hij of ze onder de indruk is. De vrouw beaamt dat: het geluid dat hij produceert lijkt erg op dat van een pas overleden kalf, waar ze erg aan gehecht was.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 1042, verhaal 22a (archief Meertens Instituut)
Commentaar
27 juni 1973
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21