Hoofdtekst
Der wie in hiel ûnsjoch fanke, dat krige forkearing.
Mar de feint dy't mei har gong hie har allinne mar by donker troffen en har nei hûs ta brocht. Har gesicht hied er net sjoen. Op 't lêst hienen se noch hwat yn 't leech achterhûs sitten to frijen en doe wied er nei hûs ta gien.
Hja frege him oft er de snein-to-jouns ek wer komme soe en doe sei er fan 'ja'.
De snein-to-jouns kàem er ek, mar doe sieten se yn 'e forljochte keamer. Hy kaem yn 'e kunde mei de âldelju en doe seach er dat it in hiel ûnsjoch fanke wie dêr't er mei frijde. Hy sei yn himsels: "Hjir kom ik net wer, dit is de lêste kear. Dizze is my net knap genôch."
Hy krige lêst fan pine yn 't liif.
Doe 't sahwat healwei alven wie sei er tsjin 't fanke:
"Ik leau dat ik mar nei hûs ta gean, hwant ik ha sa'n pine yn 't liif."
"Och," seit se, "dû mast nou noch net fuort gean. 't Is ommers noch sa bitiid."
Hy liet him biprate, mar hy sei: "Mar ik mat der leau 'k dochs mar even út." Doe't er nei achteren gong en allinne wie sei er yn himsels: "Ik leau dochs dat ik mar fuort gean. Hwat ha 'k in pine yn 't liif. Ik kin de broek wol fol krije, ik mat sjen dat ik hwat kwyt wurd."
De drang waerd sa hevich, dat hy wist hast net sa gau hwer't er krûpe soe. Hy gong mar gau op 'e heale doar sitten en doe die er it yn 'e gong. Hy soe dêr ommers dochs net wer komme.
Doe't er dien hie, rôp er: "Tryn! krij 'k ek noch in tút fan dy, hwant ik gean dochs noch nei hûs. Ik haw sa'n pine yn 't liif."
Wylst siet er dêr noch mei de bleate kont op 'e heale doar.
"Hè, dy leave jonge, dan mat ik him dochs mar in tút bringe", sei Tryn by harsels. En hja stapt troch de gong nei de doar ta.
"Hwer biste?" seit se.
"Hjir by de doar", seit er.
Doe sloech se him de hân om 'e kont hinne en hja tute him op 'e bleate kont. Dan springt er oerein en giet fuort.
De oare moarns, dan seit de mem tsjin Tryn: "Tryn, hoe wie dy jonge fan dy justerjoun?"
"Och mem," sei Tryn, "it wie net in ûnaerdige jonge, mar hy hie sokke dikke wangen en hy stonk ek bot út 'e azem."
Mar de feint dy't mei har gong hie har allinne mar by donker troffen en har nei hûs ta brocht. Har gesicht hied er net sjoen. Op 't lêst hienen se noch hwat yn 't leech achterhûs sitten to frijen en doe wied er nei hûs ta gien.
Hja frege him oft er de snein-to-jouns ek wer komme soe en doe sei er fan 'ja'.
De snein-to-jouns kàem er ek, mar doe sieten se yn 'e forljochte keamer. Hy kaem yn 'e kunde mei de âldelju en doe seach er dat it in hiel ûnsjoch fanke wie dêr't er mei frijde. Hy sei yn himsels: "Hjir kom ik net wer, dit is de lêste kear. Dizze is my net knap genôch."
Hy krige lêst fan pine yn 't liif.
Doe 't sahwat healwei alven wie sei er tsjin 't fanke:
"Ik leau dat ik mar nei hûs ta gean, hwant ik ha sa'n pine yn 't liif."
"Och," seit se, "dû mast nou noch net fuort gean. 't Is ommers noch sa bitiid."
Hy liet him biprate, mar hy sei: "Mar ik mat der leau 'k dochs mar even út." Doe't er nei achteren gong en allinne wie sei er yn himsels: "Ik leau dochs dat ik mar fuort gean. Hwat ha 'k in pine yn 't liif. Ik kin de broek wol fol krije, ik mat sjen dat ik hwat kwyt wurd."
De drang waerd sa hevich, dat hy wist hast net sa gau hwer't er krûpe soe. Hy gong mar gau op 'e heale doar sitten en doe die er it yn 'e gong. Hy soe dêr ommers dochs net wer komme.
Doe't er dien hie, rôp er: "Tryn! krij 'k ek noch in tút fan dy, hwant ik gean dochs noch nei hûs. Ik haw sa'n pine yn 't liif."
Wylst siet er dêr noch mei de bleate kont op 'e heale doar.
"Hè, dy leave jonge, dan mat ik him dochs mar in tút bringe", sei Tryn by harsels. En hja stapt troch de gong nei de doar ta.
"Hwer biste?" seit se.
"Hjir by de doar", seit er.
Doe sloech se him de hân om 'e kont hinne en hja tute him op 'e bleate kont. Dan springt er oerein en giet fuort.
De oare moarns, dan seit de mem tsjin Tryn: "Tryn, hoe wie dy jonge fan dy justerjoun?"
"Och mem," sei Tryn, "it wie net in ûnaerdige jonge, mar hy hie sokke dikke wangen en hy stonk ek bot út 'e azem."
Onderwerp
AT 1456 - The Blind Fiancée 
AT 1456 - The Blind Fiancée 
ATU 1456 - The Blind Fiancée.
ATU 1456 - The Blind Fiancée.
Beschrijving
Een lelijk meisje heeft een vrijer, maar ze ontmoeten elkaar steeds in het donker. Als hij haar eindelijk eens in de verlichte kamer ziet, schrikt hij en wil weg. Omdat hij buikpijn heeft, gaat hij naar buiten en moet opeens zo nodig dat hij het in de gang doet. Terwijl hij daar met blote billen zit, roept hij haar voor een afscheidszoen. Het meisje komt in het donker naar hem toe, kust hem op de billen en hij vertrekt. De volgende dag zegt ze tegen haar moeder dat hij wel erg dikke wangen heeft, en dat zijn adem bovendien stinkt.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 1051, verhaal 3 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
7 juli 1973
The Blind Fiancée
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21