CJ109206

Piters Willemke lei nachts foar dea op bêd. Dan siet der gjin leven yn, dan wie de geest der út. Dan wie 't krekt in pânse, seinen se. Dan wie Willemke der op út te tsjoenen. Soms wie 't in kat, mar hja koe har ek yn in sinters boltsje foroarje.
As der guon kamen, wylst Willemke foar dea op bêd lei, en dy seinen: Dit liket net bêst, hja liket wol dea, dan sei Rommert har soan: "It falt genôch ta, hear."
Rommert wist wol fan 'e kunsten fan syn mem ôf.

Vrouw ligt 's nachts voor dood in bed, dan is ze aan het toveren, als een kat of als een klein stiertje. Haar zoon maakt zich er niet bezorgd over, want hij weet wat zijn moeder doet.

Collectie Jaarsma, verslag 1092, verhaal 6 (Archief Meertens Instituut)

2 april 1974

Piters Willemke    Piters Willemke   

Willemke    Willemke   

Rommert    Rommert   

2013-03-01 14:46:21