Hoofdtekst
Toovenaars.
Onder Zaamslag weunden is 'n boer, da' was 'n ijselijk vrêêje vent. Ie zei wel is: "'k Zou nog nie' bange zien à' regenden 't sabels en bajenetten."
Maar op 'n nacht most-ie is naa' Zaamslag, om den dokter, voo' z'n vrouwe, die ad-inêês nie' goed gôôren was. Ie reej d'r om mee 't gerij.
Van dien dokter wier altied verteld at-ie kon tôôveren. Maa' zukke flauwe kul, daa' g'lôôfden dien boer gêên spetter van!
Toen at-ie op 't durp kwam was 't twêê uren. "Was je nie' bange," vroeg den dokter, "zôô midden in den nacht?" "Bange," zei den boer, "da' weet 'k nie' wat dat is." Den dokter lachten maar is.
Toen at-ie den dokter wee' t'rugbrocht rochten z' onder-de-wegt àn 't praten over tôôveren en zôô. "Bè' je nie wiesder?" zei d'n boer, "daa' gelôôf 'k noe êêmaa' niks van. 'k Ben a' zôô oud en 'k èn nog nôôit và' gezien." Den dokter lachten wee' maar is, maar ie zei d'r nie' vee' op.
Zôô kwamen z' op Zaamslag. Toen à-ten dokter uut 't gerij gieng, 'ôôrden ze 'n arig leven in den toren. "Oor" zei den dokter, "daar 'ei-je 't gedonder à."
"Ja," zei den boer à-lachende, "'k g'lôôven à-ze net à àn 't tôôveren zien."
En ie reej wee' t'rug. Maa' toen àt-ie buten Zaamslag kwam, kwam d'r een 'aas nèst 't perd lôôpen. "Da's toch arig," docht dien boer, "dien 'aas is 'êêmaa' nie' bange." Toch aa-die d'r nog nie' vee' èrge in. Maa' toen zag-tie à-dien 'aas altie' maa' grôôter wier!
Oppenduur was-tie à grooter às 't perd. In ie bleef maar-altie'-maa' meelôôpen. Toen à-den boer op 't 'of reej kroop den 'aas onder den têêltuun. Zijn ôôren staken deu' de latten. Maar inêês gaf-t-ie een grôôte sprong en 'ie sloeg mee z'n voorpôôten op de keldervalle d'à dalles stieng te dreunen.
Toen à-den boer in 'uus kwam, 'ieng d'r an ieder 'aartje een druppel zwêêt. Zôô aa-die in de schijter gezeten!
Maar 'ei ei nôôit mêê' gezeid, dat 'ie voor niks bange was, en dat 'ie nie' àn tôôveren gelôôfden. Noe aa-die 't zelf ondervonnen! Ie vertelden 't later nog dikkes genoeg. En à-t-'r later menschen bie 'm kwamen die à-t-'r om lachten a-t-'r over tôôveren gepraat wier' dan zeid-ie: "Lacht d'r maa' nie' om. Dà deen-ik vroeger oek. Maar ik ben 't wè' gewaar hôôren."
Onder Zaamslag weunden is 'n boer, da' was 'n ijselijk vrêêje vent. Ie zei wel is: "'k Zou nog nie' bange zien à' regenden 't sabels en bajenetten."
Maar op 'n nacht most-ie is naa' Zaamslag, om den dokter, voo' z'n vrouwe, die ad-inêês nie' goed gôôren was. Ie reej d'r om mee 't gerij.
Van dien dokter wier altied verteld at-ie kon tôôveren. Maa' zukke flauwe kul, daa' g'lôôfden dien boer gêên spetter van!
Toen at-ie op 't durp kwam was 't twêê uren. "Was je nie' bange," vroeg den dokter, "zôô midden in den nacht?" "Bange," zei den boer, "da' weet 'k nie' wat dat is." Den dokter lachten maar is.
Toen at-ie den dokter wee' t'rugbrocht rochten z' onder-de-wegt àn 't praten over tôôveren en zôô. "Bè' je nie wiesder?" zei d'n boer, "daa' gelôôf 'k noe êêmaa' niks van. 'k Ben a' zôô oud en 'k èn nog nôôit và' gezien." Den dokter lachten wee' maar is, maar ie zei d'r nie' vee' op.
Zôô kwamen z' op Zaamslag. Toen à-ten dokter uut 't gerij gieng, 'ôôrden ze 'n arig leven in den toren. "Oor" zei den dokter, "daar 'ei-je 't gedonder à."
"Ja," zei den boer à-lachende, "'k g'lôôven à-ze net à àn 't tôôveren zien."
En ie reej wee' t'rug. Maa' toen àt-ie buten Zaamslag kwam, kwam d'r een 'aas nèst 't perd lôôpen. "Da's toch arig," docht dien boer, "dien 'aas is 'êêmaa' nie' bange." Toch aa-die d'r nog nie' vee' èrge in. Maa' toen zag-tie à-dien 'aas altie' maa' grôôter wier!
Oppenduur was-tie à grooter às 't perd. In ie bleef maar-altie'-maa' meelôôpen. Toen à-den boer op 't 'of reej kroop den 'aas onder den têêltuun. Zijn ôôren staken deu' de latten. Maar inêês gaf-t-ie een grôôte sprong en 'ie sloeg mee z'n voorpôôten op de keldervalle d'à dalles stieng te dreunen.
Toen à-den boer in 'uus kwam, 'ieng d'r an ieder 'aartje een druppel zwêêt. Zôô aa-die in de schijter gezeten!
Maar 'ei ei nôôit mêê' gezeid, dat 'ie voor niks bange was, en dat 'ie nie' àn tôôveren gelôôfden. Noe aa-die 't zelf ondervonnen! Ie vertelden 't later nog dikkes genoeg. En à-t-'r later menschen bie 'm kwamen die à-t-'r om lachten a-t-'r over tôôveren gepraat wier' dan zeid-ie: "Lacht d'r maa' nie' om. Dà deen-ik vroeger oek. Maar ik ben 't wè' gewaar hôôren."
Onderwerp
SINSAG 0695 - Zauberer lässt Tier erscheinen, das immer grösser wird. 
SINSAG 0695 - Zauberer lässt Tier erscheinen, das immer grösser wird. 
Beschrijving
Een boer, die nergens bang voor is, wordt op een nacht naar een dokter gestuurd, die kan toveren, en ziet zich op de terugweg vergezeld door een haas, die steeds groter wordt, op het laatst zo groot als zijn paard, en de boer komt geheel bezweet thuis.
Bron
J.R.W. en M. Sinninghe: Zeeuwsch sagenboek. Zutphen 1933, p. 142-143
Commentaar
voor 1933
Zauberer lässt Tier erscheinen, das immer grösser wird.
Naam Locatie in Tekst
Zaamslag
Zaamslag
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20