Hoofdtekst
De Weg met de zes en twintig Kronkelingen.
Eel, eel veel jaeren vrom, asj ulder grotvaeder nog mè een joengske was, liek as ier Wullem en Tienus noe, hô je mi paerd en wachen bienae nie van 's Raevenpolder 1) uut, in Oetjeskerke 2) komme, zok een slechte weg à je dè toen nog ad.
Mè — in de durpen kwaeme oe langer oe meer menschen weune, en van eihens behonne ze deur zô'n slechte verbindienge veel last en moeite te kriehe.
De burrehemeester en de rieke boeren kwaeme dan ok â is bie mekaere om d'r over te praeten of de noe toch niks an te doen was, wan zô vee was zeker dâ ze d'r in allebei de durpen eilig van overtuugd waere, dat er veranderienge komme most, en wé zô hauw meuhilik.
Toch kwam 't mè nie vadder as praete en nog à is praete, wan zie je, allemaele woue ze wê een nieuwe wegt ebbe, mè ie most altied loape over 't land van den buurman.
As ze een stikje of moste stae, waere ze hin van ol thuus. A most 't noe nog zô'n klein tupje wezen, zelfs de allerriekste boeren adden niks te missen.
Julder kust wê begriepe, zô doende kwam d'r eelemaele hin schot in dâ zaekje, en, zô as 't meestal haet mi zokke diengen, op 't leste zoue ze de groaste ruzie ekrehen ê... as... as nie een van de burrehemeesters wat â bedacht, zô mooi — zô mooi, dat as je 't nie weet, je 't onmeuhelik raeje kan.
"Kiek," zei die burrehemeester, "as m'n noe ielk van de torens is mi een dik ende touwe verbinde, en ier de burrehemeester klumt op zien toren, en ikke klum op den mienen, en m'n stiere een joengske in 't land in mî een flienken oren, wè-'t-ie drie mael op blaeze mot, en bie de derde mael laete wilder teheliek dá touw valle — wâ zoue julder d'r dan van dienke, â m'n de wegt is liete loape juust zô as die touwe kwam te lehhe?"
"Da's slim bedocht," zei een van de boeren.
"Manjefiek," zei de oare burrehemeester.
"Wie van d'eeren is 't er tehen?" Mè hin een zei een stom woord, wan ze waere d'r ollemaele pal van. "Dan is 't annenome, en morrehe zu m'n 't mè daelik uutvoere ok," zei ie toen. Dâ vonne d'aere hoed, en zô hienge ze wee naer uus, blie dat er noe eindelienge is een end komme zou aan al 't hepraet en hezaenik.
Den volhenden dag, eel in de vroegte, waere d'r â een paer kerels in de waere, om de touwe te spannen, en om een uur of tiene hienge al de boeren en de jongen mî z'n ooren in 't veld stae.
Ielk van de burrehemeesters klom op z'n toren. Toen haf een van de kerels een teeken an den ooren blaezer, en 't spul behon!
De jongen blies! — Eén keer... twî keer... dè liet een van de burrehemeesters uut alterasie de touwe â los!
Toen volhde de-n-oaren ok hauw,.... mè, 't was â te laete. 't Dienk kwam in 'k weet nie oe vee bochten en draeien op de grond terecht.
Bel, lieven tied, dâ was me dè wat!
Tjongen — jongen! noe mosten julder die boeren is ezie è! Wâ keke die kerels doenker! Eerst stingen ze mî open monden van de schrik, mè laeter hienge ze raeze op de stommigheid van de burrehemeester. Zô stienge ze te praete en ruzie te maeke tot... ineens... toe-oe-oe-oet die 't vlak bie ulder. Ze keke ollemaele om: — dè stieng de jongen mî z'n ooren, wè-'t-ie voe de derde maele op toeterde.
Toen kon een klein dik boertje z'n lachen nie mî inouwe. Ie brulde-n 't uut, hewoon wegt! en 't wier zo erg, dâ ze op 't leste ollemaele mee hienge doe.
Ze wiere dè den eindelienge zô lollig, dâ ze ofspraeke, de wegt tòch mè te laete loape zô as de touwe was evulle.
Noe, en dâ was in zes en twintig kronkelienge, en zô is 't dan ekomme, dâ de wegt van 's Raevenpolder ne Oetjeskerke zes en twintig kronkelienge eit...
1. Gravenpolder. 2. Hoedekenskerke.
Eel, eel veel jaeren vrom, asj ulder grotvaeder nog mè een joengske was, liek as ier Wullem en Tienus noe, hô je mi paerd en wachen bienae nie van 's Raevenpolder 1) uut, in Oetjeskerke 2) komme, zok een slechte weg à je dè toen nog ad.
Mè — in de durpen kwaeme oe langer oe meer menschen weune, en van eihens behonne ze deur zô'n slechte verbindienge veel last en moeite te kriehe.
De burrehemeester en de rieke boeren kwaeme dan ok â is bie mekaere om d'r over te praeten of de noe toch niks an te doen was, wan zô vee was zeker dâ ze d'r in allebei de durpen eilig van overtuugd waere, dat er veranderienge komme most, en wé zô hauw meuhilik.
Toch kwam 't mè nie vadder as praete en nog à is praete, wan zie je, allemaele woue ze wê een nieuwe wegt ebbe, mè ie most altied loape over 't land van den buurman.
As ze een stikje of moste stae, waere ze hin van ol thuus. A most 't noe nog zô'n klein tupje wezen, zelfs de allerriekste boeren adden niks te missen.
Julder kust wê begriepe, zô doende kwam d'r eelemaele hin schot in dâ zaekje, en, zô as 't meestal haet mi zokke diengen, op 't leste zoue ze de groaste ruzie ekrehen ê... as... as nie een van de burrehemeesters wat â bedacht, zô mooi — zô mooi, dat as je 't nie weet, je 't onmeuhelik raeje kan.
"Kiek," zei die burrehemeester, "as m'n noe ielk van de torens is mi een dik ende touwe verbinde, en ier de burrehemeester klumt op zien toren, en ikke klum op den mienen, en m'n stiere een joengske in 't land in mî een flienken oren, wè-'t-ie drie mael op blaeze mot, en bie de derde mael laete wilder teheliek dá touw valle — wâ zoue julder d'r dan van dienke, â m'n de wegt is liete loape juust zô as die touwe kwam te lehhe?"
"Da's slim bedocht," zei een van de boeren.
"Manjefiek," zei de oare burrehemeester.
"Wie van d'eeren is 't er tehen?" Mè hin een zei een stom woord, wan ze waere d'r ollemaele pal van. "Dan is 't annenome, en morrehe zu m'n 't mè daelik uutvoere ok," zei ie toen. Dâ vonne d'aere hoed, en zô hienge ze wee naer uus, blie dat er noe eindelienge is een end komme zou aan al 't hepraet en hezaenik.
Den volhenden dag, eel in de vroegte, waere d'r â een paer kerels in de waere, om de touwe te spannen, en om een uur of tiene hienge al de boeren en de jongen mî z'n ooren in 't veld stae.
Ielk van de burrehemeesters klom op z'n toren. Toen haf een van de kerels een teeken an den ooren blaezer, en 't spul behon!
De jongen blies! — Eén keer... twî keer... dè liet een van de burrehemeesters uut alterasie de touwe â los!
Toen volhde de-n-oaren ok hauw,.... mè, 't was â te laete. 't Dienk kwam in 'k weet nie oe vee bochten en draeien op de grond terecht.
Bel, lieven tied, dâ was me dè wat!
Tjongen — jongen! noe mosten julder die boeren is ezie è! Wâ keke die kerels doenker! Eerst stingen ze mî open monden van de schrik, mè laeter hienge ze raeze op de stommigheid van de burrehemeester. Zô stienge ze te praete en ruzie te maeke tot... ineens... toe-oe-oe-oet die 't vlak bie ulder. Ze keke ollemaele om: — dè stieng de jongen mî z'n ooren, wè-'t-ie voe de derde maele op toeterde.
Toen kon een klein dik boertje z'n lachen nie mî inouwe. Ie brulde-n 't uut, hewoon wegt! en 't wier zo erg, dâ ze op 't leste ollemaele mee hienge doe.
Ze wiere dè den eindelienge zô lollig, dâ ze ofspraeke, de wegt tòch mè te laete loape zô as de touwe was evulle.
Noe, en dâ was in zes en twintig kronkelienge, en zô is 't dan ekomme, dâ de wegt van 's Raevenpolder ne Oetjeskerke zes en twintig kronkelienge eit...
1. Gravenpolder. 2. Hoedekenskerke.
Beschrijving
Een verhaal waarin een verklaring wordt gegeven waarom de weg tussen Raevenpolder en Oetjeskerke zesentwintig kronkelingen heeft.
Bron
J.R.W. en M. Sinninghe: Zeeuwsch sagenboek. Zutphen 1933, p. 310-312
Commentaar
voor 1924
Piet Steinz, in: Ons Eigen Tijdschrift 1924
Naam Overig in Tekst
Oetjeskerke 
Oetjeskerke 
Wullem
Wullem
Tienus
Tienus
Naam Locatie in Tekst
Raevenpolder
Raevenpolder
Gravenpolder
Gravenpolder
Hoedekenskerke
Hoedekenskerke
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20