Hoofdtekst
Heer Boudewijn
Eens leefde er een Heer van Dorenweerd, de sterkste ridder uit de streek. En dat hij sterk was, wist hij.
Daar kwam op een lenteavond een Hollandsch Ridder met zijn schoone Vrouwe en een schaar van knechten op den Burcht. Het was de eerste Burcht Dorenweerd, later door vijandelijke hand verwoest.
De Ridder Boudewijn was jong en dapper als een leeuw, maar niet gehard als de gevreesde Heer van Doorweerd. Deze voelde zich eenzaam op zijn sterk Kasteel - zijn Vrouwe overleed sinds lang, zijn zonen trokken weg ten strijde. Lang had zijn zwaard gerust, maar de oude strijdlust was nog niet in hem gestorven. Vergeefs had hij een twist gezocht met zijn geburen; het drinkgelag was hem tot eenige troost ...
De Ridder Boudewijn vroeg nachtverblijf. En weldra trad hij in de groote zaal - de Heer van Dorenweerd geleidde met gepasten zwier de Vrouwe Boudewijn de burchttrap op, ter zale in. Schoon was zij als een Hemelmaagd. De Ridder zag haar aan, een vlam sloeg uit zijn blik en .. zijn besluit was reeds genomen.
Het avondmaal werd opgediend; men smulde van 't gebraad, dronk fonkelende wijnen. De drank verhitte en benevelde het brein van Dorenweerd en driest sloeg hij den arm rondom de tengere leden van zijn gaste.
De kloeke Boudewijn sprong toornig op; zijn vuist viel kletsend op de wang des gastheers. Deze stoof brullend op en sloeg de hand reeds aan zijn zwaard. Heer Boudewijn eischte voldoening voor den smaad, zijn Vrouwe aangedaan; zijn tegenstander lachte ruw en gaf kort zijn bevelen.
Op 't slotplein volgde dra, in 't nachtelijk uur, bij hel flambouwenlicht, een tweegevecht. Heer Boudewijn viel.
De overwinnaar zei de schoone Edelvrouw, dat hij des anderen daags haar jawoord wachtte. Maar toen de ochtend kwam, vond men haar dood - zij had zich met een dolk het hart doorboord.
Die wandaad drukte op het verdere leven van den Slotheer en hij stierf niet lang daarna. Zijn laatste dagen waren rusteloos; hij zwierf door 't groote Huis en zag de schimmen van de beide dooden. In wilden stormnacht gaf hij toen den geest. Maar altijd nog, als 't stormt, zwerft hij des nachts langs de oude trappen en door de stille zalen van den Burcht.
Eens leefde er een Heer van Dorenweerd, de sterkste ridder uit de streek. En dat hij sterk was, wist hij.
Daar kwam op een lenteavond een Hollandsch Ridder met zijn schoone Vrouwe en een schaar van knechten op den Burcht. Het was de eerste Burcht Dorenweerd, later door vijandelijke hand verwoest.
De Ridder Boudewijn was jong en dapper als een leeuw, maar niet gehard als de gevreesde Heer van Doorweerd. Deze voelde zich eenzaam op zijn sterk Kasteel - zijn Vrouwe overleed sinds lang, zijn zonen trokken weg ten strijde. Lang had zijn zwaard gerust, maar de oude strijdlust was nog niet in hem gestorven. Vergeefs had hij een twist gezocht met zijn geburen; het drinkgelag was hem tot eenige troost ...
De Ridder Boudewijn vroeg nachtverblijf. En weldra trad hij in de groote zaal - de Heer van Dorenweerd geleidde met gepasten zwier de Vrouwe Boudewijn de burchttrap op, ter zale in. Schoon was zij als een Hemelmaagd. De Ridder zag haar aan, een vlam sloeg uit zijn blik en .. zijn besluit was reeds genomen.
Het avondmaal werd opgediend; men smulde van 't gebraad, dronk fonkelende wijnen. De drank verhitte en benevelde het brein van Dorenweerd en driest sloeg hij den arm rondom de tengere leden van zijn gaste.
De kloeke Boudewijn sprong toornig op; zijn vuist viel kletsend op de wang des gastheers. Deze stoof brullend op en sloeg de hand reeds aan zijn zwaard. Heer Boudewijn eischte voldoening voor den smaad, zijn Vrouwe aangedaan; zijn tegenstander lachte ruw en gaf kort zijn bevelen.
Op 't slotplein volgde dra, in 't nachtelijk uur, bij hel flambouwenlicht, een tweegevecht. Heer Boudewijn viel.
De overwinnaar zei de schoone Edelvrouw, dat hij des anderen daags haar jawoord wachtte. Maar toen de ochtend kwam, vond men haar dood - zij had zich met een dolk het hart doorboord.
Die wandaad drukte op het verdere leven van den Slotheer en hij stierf niet lang daarna. Zijn laatste dagen waren rusteloos; hij zwierf door 't groote Huis en zag de schimmen van de beide dooden. In wilden stormnacht gaf hij toen den geest. Maar altijd nog, als 't stormt, zwerft hij des nachts langs de oude trappen en door de stille zalen van den Burcht.
Onderwerp
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken. 
SINSAG 0450 - Andere Tote spuken. 
Beschrijving
Ridder voelt zich beledigd door het gedrag van de kasteelheer tegenover zijn vrouw, en daagt hem uit voor een gevecht, waarbij hij wordt gedood. De kasteelheer verwacht dat de vrouw met hem trouwt, maar 's nachts pleegt zij zelfmoord. Voor zijn dood ziet de kasteelheer de geesten van de doden; na zijn dood zwerft hij in stormnachten door het kasteel.
Bron
Jan L. de Boer: In 't Geldersche Rijnland rondom de Doorwerth. Geschiedenissen en legenden. Baarn [1932], p.75-76
Naam Overig in Tekst
Boudewijn
Boudewijn
Naam Locatie in Tekst
Doorwerth
Doorwerth
Hollands
Hollands
Doorweerd
Doorweerd
Dorenweerd
Dorenweerd
Plaats van Handelen
Doorwerth
Doorwerth
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20