ARCHEON07

Toen mijn overgrootopa nog in Borneo was, toen werkte hij voor KNIL... en dat is een soort van Koninklijke Nederlandse uh... leger eigenlijk, en die werkte in Borneo. En hij was sergeant. En toen liep 'ie van de ene plaats naar de andere plaats. En z'n mannen, die kregen heel erg honger. Dus toen dacht 'ie: waar moet ik nou eten vandaan halen? En toen kwam 'ie allemaal koppensnellers tegen. En toen dacht 'ie: daar kan ik misschien wel rijst aan vragen. Of ze iets te eten hebben.
En toen vroeg 'ie: "Mag ik misschien wat rijst van jullie? Een zak rijst misschien?"
Toen zeiden de koppensnellers tegen m'n overgrootvader: "Nou, misschien... nou, waarom zouden wij jou rijst geven?"
"Nou, omdat mijn mannen heel erg honger hebben," zei m'n overgrootvader.
En toen zeiden de koppensnellers: "Ja, maar wij willen dat niet."
En toen werd m'n overgrootopa die werd een beetje boos, want hij dacht: ja, ik moet ze toch eten geven.
Dus toen haalde 'ie z'n kunstgebit eruit en begon 'ie er keihard mee te klapperen, en toen werden de koppensnellers zo bang dat 'ie heel veel rijst kreeg.

Een sergeant reist met soldaten door Borneo; ze krijgen honger en hebben geen voedsel. Er wordt aan koppensnellers om rijst gevraagd, maar zij weigeren het te geven. Dan haalt de sergeant zijn kunstgebit uit zijn mond en klappert daar hard mee. Hiervan schrikken de koppensnellers zo erg, dat ze alsnog veel rijst geven.

Verteld op de Nationale Verteldag in het Archeon in Alphen aan den Rijn (bandopname archief Meertens Instituut)

6 juni 2004

Zie onder Beeld voor een foto van de vertelster.

KNIL    KNIL   

Borneo    Borneo   

2013-03-01 14:46:21